Öncelikle şu konuda anlaşalım: Hiçbir şey kitaplarda okuduğunuz gibi olmayacak. Ebeveynlik hem kendini hem çocuğu koruyarak doğaçlama yapma sanatı. Çocukluğundan beri bebek, çocuk seven birisi olarak kendi çocuğum olduğu zaman hiç zorlanmam sanırdım. Elbette öyle olmuyor. Okuduğum onca kitap, konuştuğum onca uzman, görüştüğüm onca ideal ebeveyn işime yarayacak ve biz kolaylıkla ebeveynliği kotaracağız sanırdım. Çok komikmişim. Sınırlarım zorlandığı zaman (örneğin bir numaranın bir anda -2 derecede sokağın ortasında soyunmaya başlaması ya da kardeşi oyun halısında oyun oynarken bir anda üzerine atlaması ya da elindeki sütü bir anda duvara sıkması ve ağlayarak bir kutu süt daha istemesi) kitaplarda okuduklarımı hatırlamaya ve öyle davranmaya çabalıyorum. Elbette her zaman birebir uygulayamıyorum çünkü ne karşımdaki bebek kalıplaşmış bir bebek ne de ben kalıplaşmış bir ebeveynim. Velhasıl bazen olmuyor. Göz hizasına iniyorum gözlerini kaçırıyor ya da hayır demeyip dolaylı yoldan evetle ha...