İkisinin uyuduğu odaların tam ortasında yerde oturmuş bir yandan Kandilli'nin sayfasını yenileyip dururken diğer yandan kendimi son yıllarda geri çekilen çocuk oyuncakları konusunda araştırma yaparken buluyorum. İkisini de çoraplı yatırdım ki herhangi bir deprem anında gece sokağa çıkarsak ayakları üşümesin. Baba büyük olan ile yanyana yatıyor ben ise tam orta noktada bilgisayarım yerde deprem bekliyorum. Planıma göre deprem anında önce küçüğü kucaklayacağım ardından uykusu ağır olan babaya son ses bağırarak büyüğü kucaklatıp kendimizi dışarıya atacağız. Çantalarımızı çoktan arabaya yükledik. Kafam karışık: Acaba başka bir şehire götürmeli miyim onları? Yoksa delirmeden sakince süreci idare edebilir miyim? O sırada gözüm geri çağırılan İkea oyun çadırına takılıyor. Kaç senesinde geri çağırıldığını araştırırken buluyorum kendimi. Küçük huzursuzca yatağında dönüyor, muhtemelen meme arıyor. Peki ben nasıl bu kadar değiştim? Hayatım boyunca canı tatlı olan bir insan olmadım. Aksine ço...