Aslında yazmayacaktım. Nedense yazmak istemediğimi düşünmüştüm ama bugün aklımdan gitmiyor. Fotoğrafına baktıkça yüzündeki o kırgın ifadeyi yine görüyorum bunu yazarsam rahatlarım gibi geliyor. Ne ara geldin Suriye'den de ne ara Türkçe öğrendin acaba onu düşünüyorum şimdi. Elinde legodan silahınla yanıma geldin "örtmenim bak dünyanın en güzel silahını yaptım ben" dedin. Gülümsedim sana. (Sanırım sınıf ortamı olduğu için ve ortalıkta dolandığım için öğretmen olabileceğine kanaat getirdin) "Çok güzel yapmışsın ama silah bu, daha güzel bir şey yapsaydın keşke, gemi filan?" dedim. Sen gözlerini kısarak bana dünyanın en ağır cümlelerinden birini kurdun; "farkındasın di mi savaştan geliyoruz biz". Sustum. Hiçbir şey diyemedim. "Fotoğrafını çekebilir miyim?" dedim bana poz verdin. 15 dakika sonra yine yanıma geldin. Bu sefer gururluydun, gülümsüyordun hatta biraz da heyecanlıydın "örtmenim gemi yaptım ben!" dedin. Gerçekten de gemi yap...