Dünyanın en nankör müessesi annelikmiş meğer. İki senedir gördüm, yaşadım, anladım ve nihayet kabul ettim ki annelik demek her kesimden eleştirilebilmek demekmiş. Kim olduğunuz, ne olduğunuz, ne emek verdiğiniz, nelerden vazgeçtiğiniz önemsizmiş. Hastanede çocuğunuz için en iyisini istediğiniz için tamamen doğal doğum yapmanıza vesile olmuş olan doktorla karşılaşırsınız; "noldu hemen bebeği hasta mı ettiniz?" der. Ya da düşük kilolu doğmuş olan bebeğinizin 2 ayda yaşıtlarıyla aynı kiloya nasıl gelebildiğini kimse sorgulamaz (geceler boyu aralıksız siz emzirmişsinizdir ve artık tükenmek üzeresinizdir) ama "acaba arka arkaya doğurduğun için mi bu hastalıkları?" diye sorgularlar. Yemek masasında kalabalıkta çocuk biraz şımarınca babası "hep annesi böyle yapıyor bunu" der ama çocuk 1.5 yaşında edebi cümleler kurmaya başlayınca "annesi çok konuşuyor, kitap okuyor, çok emek veriyor onun sayesinde" demez kimse. Çocuk bisikletinden düştüğü için dahi üzer...