Hayatta en nefret ettiğim cümle kalıplarından biri "ben ... bir insanımdır" (... yerine her türlü pozitif sıfatı koyabilirsiniz; cümle içerisinde kullanacak olursak: Ben çok hiperaktif bir insanımdır, ben çok pozitif bir insanımdır, ben çok dadaist bir insanımdır... etc.) Kendisini anlatan insanlardan itinayla kaçarım hatta kaçamazsam kendimi kovdurmak için uğraşır ve sonunda beceririm de. Sen bana kendini anlatma bırak ben senin ne mal olduğunu zaten anlarım bir süre sonra. Bi yerden fire verirsin ya da olmadı ben seni çok severim, kanım filan kaynar, sevgi dolu filan bakarım daha olmadı " arkadaş olalım mı ?" ya da " ben de oynayabilir miyim? " diye yanına yaklaşırım zaten. Ama kimse bana kendisini "ben .... bir insanımdır" diye anlatmasın. Nerden aklıma geldi bu diye düşünürken aslında çok alakasız bir yerden bunları düşündüğümü anlayıp netice-sonuç gidişatının ve yazma gibi bir eylemin benim bünyemde barınmadığını farkettim zira ben çok s...