"İşte tipik sen! Otur bir kendine bak!" diyerek hışımla kapıyı açmaya gitti. Kalkıp hızla kapıdan çıkmak istedim ama kapıdaki kişi her kimse onunla karşılaşmak istemedim. Bir yandan da ısrarla ne yaptığımı öğrenmek istiyordum. Kapının dışındaki kişi "hadi ama aşağı insene hepimiz parkta toplanıyoruz, kap şarabını battaniyeni gel!" dedi. Sanki depremden değil sıkıcı bir toplantıdan kaçmaktan bahsediyordu. Sanki az önce sinirden eli ayağı titreyen o değilmiş gibi tüm neşesiyle "tamam tamam gelirim siz gidin" diyerek kapıyı kapattı. Çirkin terliklerini ayağından fırlatıp beyaz spor çoraplarıyla hızla salona döndü ve devam etti: " O kadar sahtesin ki! Saçmasapan işler çevirip sonra hiçbir şey yapmamış gibi karşındakini suçlamayı huy edinmişsin sen! Artık o kadar alışmışsın ki buna farkında bile değilsin! Evet 30 senelik arkadaşın değilim artık ben sana karşı. Çünkü sen tükettin beni! Ben seni her şeyinle ama her şeyinle kabul ettim, idare ettim ama bitird...