Hastanede tam bir haftayı tamamlamış, gece uykunun en derin anında içeri girip koluma serum takan hemşirelerin ayak seslerine alışmışken günlük kontrole gelen doktorum "yarın akşam çıkabilirsin!" dedi. Kelimeler boğazıma dizildi. Adeta siyah beyaz bir fransız dramasındaydık ve ekran bir anda aydınlanıyordu. Odanın dışarısından bakan birisi için manzara tamamen şöyleydi: Yeşil-kırmızı kareli pijamalarımla kocaman yatağın ortasında bir kolunda serum takılı ben, yatağın etrafını çevirmiş aile bireyleri, hepimiz minnetle siyah boğazlı kazaklı doktora bakıyoruz. "İyileştim mi yani?" diyorum sevinçle. Doktor: "Teşhis koyulamadı, lenf bezin de bir kaç ay daha şiş kalacak ama tedaviye evde devam edeceğiz" diyor. En ufak yanlışımda kalış süremi uzatabileceğinden korkarak "hm peki yani normal hayata devam edebiliyor muyum bir hafta sonra?" diyorum. "Ne gibi normal hayat?" diyor doktor. "E işte sporlu, hareketli, seyahatli filan...