Çantayı kurtararak oradan kaçmaya karar verirken hapşuruyorum. Hapşurmanın etkisiyle tuttuğum çiş kontrolsüzce akmaya başlıyor. Ne yapacağımı bilemiyorum. Kırmızı kazağımın uzun olduğunu düşünüp biraz rahatlayacak gibi oluyorum ama çiş durmuyor. Ağlamak istiyorum ama içimden gelmiyor. Düştüğümde ya da düşen bir insan gördüğümde kontrol edemediğim o absürd kahkaham başlıyor. Kahkaha atıyorum. Türkü bara benzeyen cafede ucuz kaşar yanığının acısı ve kokusuyla altım çişli bir şekilde duruyorum. Çok canımın yandığı zamanlar oldu; köprüler yaktım, arkama bakmadan kapılardan çıktım çoğunda da geri dönmedim. Pişman olup geri dönmek istediğim kapılar oldu ama kendimi ikna ettim. 1.56 boyunda çoğunun tabiriyle yerin altında bir o kadar daha olan 36 yaşında bir kızdım. Hayattan korkmayı bırakalı yıllar olmuştu ama kırılmamayı, dağılmamayı hala başaramıyordum. Kahkaha atmak aslında mutluluğumun göstergesi değildi. Kahkaha atmak "güçlü" olduğumu kendime hatırlatmanın bir yoluydu. Sezen...