Kendinizi insanlara anlatmak için uğraştığınız zamanlar oluyor mu? "Hayır ben öyle demek istememiştim" dediğiniz zamanlar "evet teşekkür ederim beni anladığın için" dediğiniz zamanlardan daha fazla mı? "Gerçekten öyle düşünmedim, lütfen dinle beni" dediğiniz zamanlar "evet ben de aynen bunu söylemek istedim sana" dediğiniz zamanlarla yarışıyor mu? Yanıtınız evetse aynı dertten muzdaribiz. Ben de kendini anlatamayanlar kabilesindenim. İnsanların hakkımda ne düşündüklerini umursamaz gibi davransam da aslında umursuyorum. Hiç benimle ilgisi olmayan bir sıfatın bana yakıştırıldığını duyduğum zaman önce gülümsüyorum, dalga geçiyorum ama gece yatmadan kafamda her tür olası yanıtı, olası savunma cümlelerimi düşünerek uyuyakalıyorum sonrasında. Size ne oldu peki? Ben hiç böyle değildim. Sonra bir gün büyüdüm ve yetişkin oldum. Hayatın zorluklarıyla başetmeye çalışan ama başetmeye çalışırken o bildiğiniz yetişkinlerden oldum ben de. Oysa ki ha...