Bazı günler nasıl geçiyor anlamıyorum ama bazı günler çok zorlanıyorum. Yetersizlik hissinin dayanılmaz cazibesine kapılmamak için çabalasam da arada gelip içime oturuveriyor. "Daha iyisini yapabilir miyim?" diye soruyorum kendime bazen. Acımasız yanım tüm küstahlığıyla: her zaman daha iyisi vardır elbette yapabilirdin diyor. Koruyucu ve mantıklı yanım; daha ne yapacaktın delirdin mi? diyor. Bazı günler dizlerindeki yaralar için bile kendimi suçluyorum bazı günler ikisini izleyip kendimle gurur duyuyorum. Çok garip bir ruh hali. Anneliğin bir mücadele değil bir yolculuk olduğunu öğreniyorum. Onlar büyüdükçe ben olgunlaşıyorum. Aslında her şeyi başarabilirmişim, her şeye gücüm ve sabrım varmış onu anlıyorum. Kavgalar, tartışmalar, çirkin çekişmeler, garip hayatlar, dilinin kemiği olmayanlar, kırarak çoğalan insanlar, bencil dünyalar anlamsız geliyor; uzaklaşıyorum.