Sarı Plastik Ördek Biriktirenler de Yazı Yazabilirler

Geçen hafta Bağdat Caddesi'nde olan korkunç olayın ardından internet sapıklarının birbirinden korkunç yorumlarını okuyup kendimi kaybettim. Sinirimi azaltmanın, tepkimi dile getirmemin, rahatlamamın en güzel yolu yazmaktı. Ben de yazdım. Günlerdir her yerden karşınıza çıkan "kaçınız bir gece yarısı..." ile başlayan yazı çıktı ortaya.  Kendi Facebook sayfamdan, kendi adım ve soyadımla yazıyı paylaştım. Akabinde aynı saatlerde blogumun facebook sayfasına ve bloguma da yazıyı ekledim. Amacım bir kadın olarak yaşadıklarımı özetlemekti. Olmadı ama. Neden mi? Öyle ki yazı önce Can Yücel'e mal edildi. "Can Baba aslansın, bir erkek anca bu kadar anlatabilirdi bizim yaşadıklarımızı" yorumlarıyla yazı paylaşıldı. Kimisi yazıyı okuyup bağıra bağıra ağladığını söyledi, kimisi rakıya gitti. Oysa ki Can Yücel o sırada mezarında ters dönüyordu!!!  Ardından çarşının resmi olmayan ama epey takipçisi olan sayfalarından birinin yazıyı sahiplendiğini gördüm. "Çarşı aslansı...

İlkokul birinci sınıfın ilk dönemiydi. Ali'nin neden ata bakması gerektiğini, 2+2'nin neden altı değil de dört ettiğini anlamaya çalışırken bebeklikten çocukluğa geçmiştim bile. Dört yaşına kadar yürümek yerine geri geri zıplayarak emekleyen, kendi konuşma dilinden beş yaşında vazgeçerek halka açılabilen bir çocuk olarak ilkokulun ilk ayları birbirinden garip endişeler, korkularla geçiyordu.  Bir pazartesi günü sırtımda kendimden büyük çantam ile boya kokan sınıfa girdim. O gün diğer günlerden daha farklıydı çünkü sınıfın kara tahtası boyanmıştı ve kullanmamız yasaktı.  Sınıf öğretmenimiz ise ne yapması gerektiğini diğer sınıfın öğretmeni ile tartışıyordu. O zamanlar en büyük otorite müdüranığm (müdürağnım diye bir rütbe olmadığını kendisine aslında müdüre hanım dendiğini öğrenmem de elbette çok erken olmadı) ve de neden zenci olduğunu bir türlü çözemediğim ilkokul öğretmenimdi.  Öğretmenimin diğer öğretmene "tahtayı çok kullanmak gerekiyormuş, yarın çocuklara yıldız çizd...