Kıskançlık duygumu kontrol edemediğim bazı anlar oluyor. Gündelik hayatın sıradan koşuşturmaları sırasında yaşanan kıskançlıkları gözardı etmeyi öğreneli çok oldu. İlkokulda ki sıra arkadaşımın babasının Amerika'dan getirdiği ilginç kalem kutusunu kıskanmanın bana bir fayda getirmediğini (daha sonraları Türkiye'ye de geldi bu kalem kutuları, transformers gibi bişeydi, açtığın zaman bir sürü bölmesi açılıp içinden makaslar, kalemler, silgiler filan çıkıyordu. Cep telefonları yerine araba telefonlarının kullanıldığı dönemde böyle bir teknoloji inanılmazdı tabii.) anladığım zaman aslında hayatımı kolaylaştırdığımı bilmiyordum. Başkalarında olan güzel şeyleri kıskanmak dünyanın en anlamsız şeyiydi hatta 2. sınıftaki yakışıklı müzik öğretmenim mandoliniyle sınıftaki kızlardan birinin ismiyle ilgili şarkı söylediğinde bile kıskançlık duygumu (benim adıma neden mandolinle çalınan şarkı yoktu ki) iki gün süreyle idare ettikten sonra ortadan kaldırmıştım. O zamandan beri başkalarında...