Sarı Plastik Ördek Biriktirenler de Yazı Yazabilirler

Apartmandan bir alarm sesi duyuluyordu. Belli ki sahibi depremden kaçarken alarmı aktive etmeyi unutmamıştı. Depremin de etkisiyle ya perdeler hareket etmişti ya bir şeyler düşmüştü ve alarm son sesiyle çalıyordu. Ölmemek için kaçarken malı korumak sadece insana has bir özellik olsa gerek. Alarmla tetiklenen sinirlerim daha da bozulmuştu. Aralıksız hapşuran insanlar, öksürük sesi, ağız şapırdatma, yüksek sesle nefes alma, sakız çiğneme sesi, alarm sesi, dışarıdan gelen televizyon sesi gibi seslerden lise yıllarımdan beri nefret etmişimdir. Lisede sırf aralıksız hapşuruyor diye bir çocuğu okul çıkışı dövdüğümü hatırladım. Ertesi gün okula gelen ailesine durumu açıklarken arka planda öksürük krizine giren müdüre saldırmamak için kendimi zor tutmuştum. Rehberlik öğretmeninin "bipolar kişilik bozukluğu" diye teşhis ettiği durumun aslında "misofoni" adı verilen seslere karşı aşırı duyarlılık diye tabir edilen bir durum olduğu üniversitenin son senesinde ortaya çıkmıştı. ...

Ocak ayında pencereden gelen soğuk havaya rağmen sırtımdan ter aktığını hissettim. Kazağımı çıkartmak istemiyordum. Bir an önce evden dışarıya çıkmak istiyordum. Benim rahatsızlığımın aksine o en rahat tavrıyla bağdaş kurdu, kaltak kedi kucağına çıkıp uyumaya hazırlandı. " Konuşacak hiçbir şey yok aslında, rica ediyorum yok seni tanımıyorum yok şöyle böyle deme bana, beni göremiyorsan, tanıyamıyorsan bunun tek nedeni sensin! Sana çevrendeki sahteliklerle mutluluklar diliyorum. Umarım bebeğine de sağlıkla kavuşursun." O ana kadar hakkında tek söz etmediği bebeğim hakkında o noktada o şekilde konuşması artık son damlaydı. Farketmemiş olması imkansızdı ama şarap ikram ettiğinde karnımı bol kazaktan dolayı henüz farketmediğini düşünmüştüm. Gerçekten de hiç umursamıyordu. Kazağımı üzerimden çıkartırken karnımı tuttum. İçimde büyüyen canlının beni duyacağından korkarak ama kontrolsüzce bağırmaya başladım. " Ben mi sahteyim! Ne dediğinin farkında mısın sen? Saçmasapan işler çev...

Sigarasını dışarıya atıp içeriye girdi. Koltuğa oturarak devam etti: " Ne desem ne anlatsam boş şu anda, çünkü sen hayatındaki her olayda üste çıkmayı, karşındakini suçlamayı çok iyi başardın. Ama ben seni çok iyi tanıyorum. Konuşacak hiçbir şeyim yok."   Sadece cenazelerde titrediğini sandığım sağ bacağım titremeye başlamıştı. Ağlamıyordum ama donmuş gibiydim. "Hayatındaki her olayda üste çıkmayı" derken kastettiği hangi olaylardı? Gözümün önüne uzun süredir gelmeyen o korkunç gece geldi. Şişlide ki o evde pencereden aşağıya baktığım ana döndüm. Beşinci katın penceresinden aşağıya bakarken az önce bacaklarını tutmaya çalışıp yakalayamadığım insanın nereye düştüğünü görmeye çalışıyordum. Düşme sesini duymuştum. O ses yine kulaklarımdaydı. O andan çıkıp kedi tüylü koltuğa geri dönmek istiyordum ama yapamıyordum. Ilık bir sonbahar akşamıydı. Merdivenlerden aşağıya koşmuştum, aradığım yerde bulamayınca rahatlayıp "demek ki düştüğü gibi kalktı yürüdü" diye düş...