Karşıdan karşıya geçerken yaya geçidini kullanma ve trafik ışıklarına uyma gibi alışkanlıkları 35 sene sonra edinmeye çabalıyordum. Hiçbir zaman ölmekten korkmamıştım ta ki karnımda bir canlının büyüdüğünü öğrenene kadar. Sanki içimde bana ait değil de bana emanet bir canlı vardı da ben ona zarar vermemekle yükümlüydüm. Yayalara kırmızı yanmıyordu. Bozulmuş olan hoparlörden bir adam durmadan "yeşil ışığı bekleyiniz" gibi bir komut veriyordu ama sesi akşamdan kalma alkolik robotlar gibi çıktığı için ne dediği anlaşılamıyordu. Tuvalete gitmem gerekiyordu. Bebek büyüdükçe çiş yapma aralıklarım kısalıyordu. Lisede benden pek de haz etmeyen bir grubun önünde merdivenlerden yuvarlandığımda çişimi altıma kaçırmıştım. Babam beni almaya gelene dek Burger King'in tuvaletinde temizlenmeye çalışıp popomu el kurulama makinesine yapıştırmak için lavaboya tırmanmıştım. O günden beri ne zaman çişim gelse tutmam. Hemen koşarak tuvalete giderim ki apansız bir gülme krizinde ya da düşme anı...