Ambulansın arkasında sedyede hastaneye yetiştirilirken doktora "önde 6 aylık hamile kızım oturuyor, yavaş gidin ya da indirin taksiye binip gelsin" diyen kişiye anne denir...
Yazmam lazım, anlatmam lazım, konuşmam lazım. Yoksa delirecek gibi hissediyorum. Bir yerleri tekmelemek istiyorum, bağırmak istiyorum ama yapamıyorum. Sakin olmam lazım. Kendimi değil bebeğimizi korumam lazım, annemin heyecanla beklediği, her gece rüyasında gördüğünü söylediği torununu korumam lazım. Ben o kadar sağlam durmalıyım ki bebeğimiz çok sağlıklı olmalı ve annem iyileştiği zaman karnıma dokunduğu zaman annemin Bulut Can'ı annemi tekmelemeli. Ama çok zorlanıyorum. Belki hamilelik hormonlarının da etkisiyle o çok ünlü (!) gücümü de devreye sokamıyorum. Acının farklı varyasyonlarını deneyimlemiş biri olarak en zor sınavımı veriyormuşum gibi geliyor. İlk gün yoğun bakımda yanına girdiğimde gördüğüm yüzün gözümün önünden gitmiyor. Bana bakışın, gözlerini çaresizce kırpışın gözümün önünden gitmiyor. Ben annemi çok özledim. Hani hep güleriz ya, hani sen hep kendinle dalga geçersin ya "tıp tarihinin incelenmesi gereken en ünlü örneklerindenim" diye. Hani en son ...