Merdivenlerden hızla aşağıya inerken yine o geceye geri döndüm. Senelerdir aklıma gelmeyen sahneleri yeniden yaşıyor gibiydim. Kalbim hızlanmıştı, nefes alamayacak gibi hissediyordum. Lanet kapı bir türlü açılmıyordu. Düğmesini bulamıyordum. Deli gibi kapıyı açan düğmeyi arıyordum. Birden otomatik açılma sesi duyuldu ve kapı açıldı. Arkamdan bir ses dalga geçer gibi "eli dolu olan insanlar uğraşmasınlar diye düğmeyi yere yaptılar" dedi. Yere baktım gerçekten de kapının düğmesi yere monte edilmişti. Düğmeyi tekmelemek istedim. Yapmadım. Sessizce çıktım. Sokakta yürümeye başladım. Nereye gittiğimi bilmiyordum. Yokuş yukarı yürümek yormuştu. Beyoğlu'na senelerdir girmemiştim. Fikrimi değiştirerek yan sokağa girip yokuş aşağı inmeye başladım. Deniz görünüyordu. Deniz kenarı kamp kurmuş insanlarla doluydu. Depremi unutmuştum. Peki neden hepsi maskeliydi? Aynı anda hem gripten hem depremden korunuyor olabilirler miydi? Önümdeki eski apartmandan bir kadın çığlıklarla dışarıya fı...