"Hayat planlar yaparken seninle dalga geçermiş" sözü bu sene bizim aileyi de sağlam vurdu sanırım. Annem yoğun bakımdan bu sabah çıktı. Anjiyo sırasında beynine giden o ufacık pıhtı önce annemi ölüme götürecekken sonra annemin inadıyla annemi bıraktı ama hayatımıza "genel afazi" diye bir tanım soktu. Şu anda annem konuşamıyor, kendini ifade edemiyor, bizi anlayamıyor ama bilinci yerinde. Beni görür görmez tshirtümü kaldırdı, karnıma baktı sonra karnımı okşadı ve gülümsedi. Başına ne geldiğini anlamaya çalışıyor, soru sesleri çıkartıyor ama anlaşılamayınca üzülüyor, bozuluyor. Bir neşeleniyor bir üzülüyor. Kafası çok karışık. Eve gitmek istiyor. Yazmaya çalışıyor ama yazamıyor. Okuması da aynı şekilde şu anda yok. Nörologu ısrarla "hayatta kaldığı için mutlu olmanız lazım" diyor. Bazı doktorlar sanırım hasta yakınlarıyla çok empati kurmayı beceremiyorlar. Ya da ben fazla hormonel yaklaşıyorum bilmiyorum. Günlerdir telefonlarım, telefonlarımız...