Kazağımın koluyla kapı kolunu tutmayı deniyorum ama kolum kayıyor. Daha fazla içerideki kokuya dayanamayarak hızla kapıyı açıyorum. Karnım acıktı. Yandaki büfeden ucuz tereyağlı tost kokusu geliyor. Yemek istiyorum ama düzgün beslenmem gerektiğini hatırlayıp büfeden bir paket ceviz ve su alıp banka oturuyorum. Önümden 80li yaşlarda bir teyze maske ile geçiyor. "Hala ölmek istemiyor bak" diye düşünüp kendime kızıyorum. İç sesim tüm zalimliğiyle devam ediyor: "demek yaşayacak başka şeyleri hala var; ısrarla ben daha gitmem diyor bak". Bu düşünceyle ne yapmam gerektiğini bilmeyerek ayağa kalkıyorum. Bir an önce eve gitmek ve kedinin çişinden kurtulmak istiyorum. Telefonumu arıyorum. Sarjı bitmiş. Yoldan bir taksi çevirmek için yürüyorum. Sanki tüm İstanbul'un kiri, pası, kötülüğü üzerime sinmiş gibi hissediyorum. Soyunmak ve saatlerce duşun altında kalmak istiyorum. Normale dönmeye ihtiyacım var. Müzik, sıcak bir sade kahve ve ev kıyafetlerimi giymek istiyorum. Tak...