Sarı Plastik Ördek Biriktirenler de Yazı Yazabilirler

4 senedir bir kız çocuk annesiyim; doktorun cinsiyetini yanlış tahmin ettiği günden bugüne yıllar geçmiş. Yanağımın yanağına değdiği o ilk andan beri kalbim kocaman oldu. Komikliklerin, kendine has boşvermişliklerin, inadın, kahkahan, Bulut'u sanki büyüğüymüş gibi kollamaların, afacanlıkların hayatımızı her gün daha da güzelleştiriyor. Bazen korkuyorum; ya kendi değerini bilemezse, ya değerini bilemezlerse? diye deli gibi korkuyorum. Ya sınırlara, kalıplara, "elalem ne dercilere" yakalanır da hayatı doya doya yaşayamazsa diyorum. Sana öğretmek istediğim öyle çok şey var ki. Sana güçlü olmayı, kendi kendine zaman geçirebilmeyi, gemileri doğru zamanlarda yakıp çıkabilmeyi, önce kendini sevmeyi, önce kendine saygı duymayı, sana saygı duymayanlarla olmamanı, bağıra bağıra şarkılar söylemeyi, kendine güvenmeni öğretmek istiyorum. Hep kahkahalar atmanı, düştüğün, zorlandığın zamanlarda benim senin yanında duracağımı, koşulsuz şartsız seni destekleyip elinden tutup kaldıracağımı...

İki gece önce yoğun bakım odasının kapısında doktor "hayati tehlike var; her şeyi bekleyelim" diyor.  Annemi tomografiye götürürlerken sedyede şişmiş ayağını tutuyorum, entübe edilmiş, bilinci kapalı "Şimdi değil anne, sakın" diyorum. Geceyi bir sandalye üzerinde geçiriyorum; kafamda bir sürü soru, endişe. Babam, annemin gözlüğü elinde kalmış; ağlıyor, perişan. Herkes perişan. Sabah oluyor. Doktoru "akciğerlere pıhtı atmış, hasta hiç mücadele etmiyor, yorulmuş, durumu çok kritik" diyor. Ben ağlayarak "annem mücadele eder, hep etti" diyorum. Öğlen oluyor: "Hasta uyandı, bilinci açıldı." diyorlar. Annem yoğun bakıma sütlaç istiyor. Sütlaç yiyor. "Kritik tablodan çıktı, iyileşme var" diyorlar. Ve annem bu sabah yoğun bakımdan çıkarak odaya alınıyor. Uzunca süre hastanede kalacakmış. Anneme zatürre tedavisi sırasında verilen kanın içindeki suyumsu maddeyi kalbi pompalamakta zorlanınca su ciğerlerine gitmiş o da tüm bu yaşadıklarım...

Bebeklerini yatırmış, üstlerini örtmüş. Onları büyütürken ben de büyüyorum. Sabrım büyüyor, kalbim büyüyor, azmim büyüyor, enerjim büyüyor, olgunluğum büyüyor, yaşama bağlılığım büyüyor, umudum büyüyor. Gece üstlerini kontrol etmeye gittiğimde bazen çok şaşırıyorum. Anne olmuş olmama, ikisinin annesi olmama, büyüyor olmalarına her şeye şaşırıyorum. İçim kıpır kıpır oluyor. Sonra her an uyanabileceklerini hatırlayıp kalbim çarparak parmak uçlarımda odadan çıkıyorum o ayrı😁 Hayat zor; hayat iniş çıkışlarla dolu, hayatta güzel insanlar da var; çok korkunç insanlar da var. Yatağın altında canavar yok ama kapının dışında canavar kalpliler var.  Öyle ya da böyle bir çocuğun çocukluğuna tanık, yoldaş oluyorsanız hayat her sabah yeniden, yeni umutlarla başlıyor. En güzeli de bu ya zaten; tüm yaşanmışlıklarınızı; sırtınızda taşıdıklarınızı filtreden geçirip sıcacık, saf bir dünyaya uyanıyorsunuz. Canınızı sadece ayağınıza batan legoların acıtabildiği bir olgunlukla; kalbinizi sofradaki kah...