Hani şimdi sen tüm hayatın ufacık bir puzzle parçası olduğunu sanıyorsun ve her şeyi o parçada arıyorsun ya işte bu yazı sana o işlerin öyle olmadığını anlatmak için yazıldı. Ben de 15 yaşında oldum. Çok uzun seneler önce Mersin'de deniz kenarında bir evde kendi ufak puzzle parçasını bulmaya çalışan bir kız çocuğuydum ben de. Sabahları aynaya baktığımda tek derdim popomun büyüklüğü, basenlerimin diğer kızlar gibi gibi ince olmaması olurdu. Okula gittiğimde beni neşelendiren şey herkesin bana selam vermesi, herkesin beni tanıması olurdu. Bir kişi beni görmezden gelerek geçse bunu kendime dert eder, sebebini araştırırdım. Sebebini bulamazsam o kişiyi kara listeye eklerdim. Akşam eve döndüğümde az ödevim varsa dünyalar benim olurdu. O zamanlar internet çok büyük lükstü. Ödevim yoksa ve hava güzelse arkadaşlarımla sitede oynamaya iznim olurdu. En büyük endişem aşağı inmesi için aradığım arkadaşlarımın annelerinin izin vermemesi ya da evde olmamaları ...