Sarı Plastik Ördek Biriktirenler de Yazı Yazabilirler

An itibariyle başladığım blogu kapatıp kapatmama konusunda gidip geliyorum. Çok da sinirlenmiş durumdayım zaten. Ne zaman bir yerlere kendimi güzel, bakımlı vb hissederek gitsem sonrasında o gün çekilen fotoğrafları gördüğüm zaman aslında o gün hiç de güzel görünmediğimi, kilo aldığımı, abudik bir saç modeli uyguladığımı vb farkediyorum. Bu durum da beni korkutuyor. Yani şu anda hasbelkader  bir designer'dan aldığım abuk elbise ve de aslında hiç de giymeye alışık olmadığım garip topuklu çizmelerle ve at kuyruğumla da böyle çirkin ve sevimsiz mi görünüyorum?

Anlatacak çok şey olmasına rağmen bazı zamanlarda anlatamam ben. Aslında hep anlatacak bir şeylerim vardır. Birbirini tanımayan iki insanın karşılıklı sessiz kalmalarını hiç sevmediğimden bir şekilde aklımın bir köşesinde yedek hikayeler tutarım. Her türlü konuyla ilgili olabilir o hikayeler, örneğin az önce bahçede karşılaştığım iş arkadaşıma zamanında yaptığım bir trafik kazasını anlattım. Tüm o "ne konuşucaz şimdi" gerginliği, birbirini süzmek isteyip de süzememe, göz kaçırmalar engellenmiş oldu. Hem de karşıdaki insana benzer bir durumda "ofisten bir arkadaşım bir gün köprüde kaza yapmış sonra.." diye anlatabileceği bir hikayemsi vermiş oldum. İşte burda da böyle saçmasapan, anlamsız, 4-5 biradan sonra anlatılabilecek -içki masalarında ne anlattığınız, nasıl anlattığınız değil sadece bişeyler anlatmanız önemlidir aslında- gündelik hayatta yaşadıklarımı kendi kendime yazıyorum. Günlük tutma yaşım çoktan geçti hem zaten ortaokulda tuttuğum günlüğe şöyle bir gö...