Her yer çiş kokuyor. Kokunun benden geldiğinin anlaşılmasına az kaldığını düşünerek susup gitmeye karar veriyorum. Kalkarken sandalyenin minderinde çiş izi kalmaması için tüm o konuşma boyunca ısrarla oturmadım. Yorgun hissediyorum. Artık eve gitmek istiyorum. Hışımla kolumu çekerken dirseğimin en sivri yeri yan masadan kalkmakta olan kadının burnunun tam ortasına geliyor. Kadın acı içinde bağırmaya başlıyor sonra sessizleşiyor. Kızı yaşlarındaki kız telaşla " ambulans !!!" diye bağırıyor. Panikle kadının burnunu görmeye çabalarken " ambulans mı? Emin misiniz? Buz yeter sanki?!? Pardon bakar mısınız! " diye sevimsiz garsona bağırıyorum. Garson elinde tepsisiyle bizi izliyor. Kızı " nefes alamıyor görmüyor musunuz !" diyor. Elim telefonuma gidiyor ama çalışmadığını hatırlıyorum. O sırada arkamdan tanıdık bir ses " Teşvikiye the cafe ye bir tane ambulans alabilir miyiz " diyor. "Burnuna darbe aldığı için nefes alamıyor" diye devam ediyor....