Sarı Plastik Ördek Biriktirenler de Yazı Yazabilirler

Mutluluk: Küçük bir insanın heyecanla elleri üzerinde emekleyerek gelirken çıkarttığı seslermiş. Müzik: Birdenbire attığı sevinç çığlığının yankısıymış. Sevinç: Sabah uyandığında elleriyle yüzünü ovuşturmasını izlemekmiş. Komik: Yürümeye çalışırken popo üstü düşmelerini izlemekmiş. İnanılmaz: Bir insanı sevebilme derecesiymiş. Şaşırtıcı: O kadar yorgunluğa rağmen günün sonunda kahkahalarla gülebilmekmiş. Dokunmak: Ufacık salyalı ellerin surata patpat vurmasıymış. Büyümek: Beraber yapılan bir eylemmiş. Heyecan: Ansızın havadan geçen uçağa verdiği tepkiyi görmekmiş.

"Çok hızlı büyüyorsun nolursun biraz yavaş ol" demek istiyorum ama biliyorum ki doğanda var acelecilik. Sırf sabırsızlığından, daha kilon, boyun tamamlanmadan doğmadın mı o kadar erken zaten? Sırf merakından yürümedin mi 10.5 aylıkken zaten? Sırf aceleci yapından o lokmaları koca koca tıkıştırmıyor musun ağzına zaten?  Biraz yavaş ol desem de dinleyecek misin sanki beni? Benim sabırsız, meraklı, aceleci küçük insanım: Bu özelliklerini hep iyiye kullan olur mu? Örneğin sabırsızlığın sayesinde bol bol kitap oku. Kitabın sonunu bir an önce öğrenebilmek için kullan sabırsızlığını.  Merakını giderebilmek için bir sürü ülke gez. Merakın gezdikçe, yaş aldıkça artsın diye.  Aceleciğini ne yaparsın bilemem zira ben bu yaşa geldim hala tek bardak kahveyle saatler süren bir sohbeti beceremedim... Hala yavaş yürüyen insanların arkasından aynı hızda yürümeyi başaramam, hala önceden aldığım hediyeyi gününe kadar saklamayı beceremem.  Belki birbirimize biraz yavaşlamayı öğretiri...

Gripler bana yaradı biriken kitaplara biraz zaman ayırabildim: Her yerde en çok satanlar rafında olan kitapları gerekmedikçe okumam zira okunacak çok fazla önemli kitap var ama yazarı Ayşe Kulin olunca hiç sorgulamadan hatta arka kapağı dahi okumadan raftan aldım. Öyle başucu eseri olabilecek bir kitap ya da günlerce aklınızdan çıkmayacak bir kitap kesinlikle değil ama tam bir sonbahar akşamı kitabı. Beyninizi boşaltmaya dahi gerek olmadan keyifle okunacak bir kitap. Kahramanları bende iz bırakmadı ya da hikayesi tüylerimi diken diken etmedi ama anlatımını, olay örgüsünü güzel bir dizi izliyormuş gibi merakla biraz da sonunu tahmin etmeye çalışarak okudum...

Bebekle ilk yurtdışı tatilinden notlar: Uyku ve de beslenme düzenini gözden çıkartmak kesinlikle şart. Pusette uyuyup muz ile doyan bebek günün sonunda eğlenmekten ve yeni şeyler görüp tanımaktan yorgunluktan ve mutluluktan pert olmuş oluyor. Uçak saati bebeğin uyku saatine denk gelse muazzam olur ama gelemediği zaman için bol oyuncak, içecek, atıştırmalık kesinlikle şart. Mümkünse uçakta en önden o da olmuyorsa tuvalete yakın koltuklardan yer bulmaya çalışın. Uçakta kaka yapan bebeği uçak tuvaletine sokmak bana pek mantıklı ve güvenli gelmedi ben de koltukta değiştirdim ama sanırım bunun için 1.55 boy avantaj oldu. Bir de seyahatler için alttan çıtçıtlı tulum ve külot bez pratik oluyor. En kötü ihtimalle birisi bebeği havada tutarken siz değiştirebilirsiniz. Aklıma gelenler bunlar velhasıl bebekle yurtdışı seyahati çok kolay olmasa da epey keyifli ve güzel bir deneyimmiş. Korkulacak bir durum pek yokmuş. Ama tekrar ediyorum: uyku, beslenme gibi önemli şeyleri hafiften gevşetmek ş...

Çok zormuş: Dokuz ay boyunca içinde bir canlı taşımak, hormonlarla savaşmak, değişmemeye çalışırken bir sabah aynada bambaşka bir insan görmek, mütemadiyen korkmak, mütemadiyen endişelenmek, kendinden vazgeçmek, mütemadiyen ağlamaya hazır olmak... Korkunçmuş: Emzirmek, 7/24 emzirmek, tükenmek öyle bir tükenmek ki kafayı yastığa bastırıp "yeter nolur biraz istemesin" diye ağlayarak yalvarmak akabinde ağlamasına dayanamayarak apar topar koşarak memeyi çıkartıp ağzına vermek. (Ama emzirmek çok özel valla ben 56 ay emzirecektim de sütüm yetmedi diyen tüm o annelere sevgi ve selamlarımı gönderirim ama hayır emzirmek söylendiği kadar acısız, eğlenceli ve huzurlu bir olay asla ve asla değil. Ben bu kadar aydır emziriyorsam bu huzur duyduğum için değil doktorunun yönlendirmesi ile Bulut'un bağışıklık sisteminin iyice oturması için. Yoksa bana kalsa ilk dişler çıktığında, ilk haşin, zombivari ısırıldığımda bırakırdım. Bebek ile annenin koşulsuz bağlanma şartının sadece emzirmek ol...

Oyuncak bebekleri sevmedim çok Evcilik oynamayı Alkışı sevdim Bıçak sırtlarında dolaşmayı Tehlikeli sularda seyredip pupa yelken Geçici emniyetlere ulaşmayı Kadınları, erkekleri, romanları Hele başkaldıranları Acılarım oldu herkes gibi elbet Herkese kısmet olmayan sevinçlerim Unutulmayı da göze aldım, evet Hayat sana teşekkür ederim... Dünyanın en güzel anneler günü hediyeleri biraraya getirilmiş ve evimizin en baş köşesine konumlandırılmış... Teşekkür ederim sevgilim, teşekkür ederim bebeğim. Bulut: Sen de baban gibi güzel, içi dolu dolu sürprizler yap sevdiklerine olur mu? Ama bir ricam var senden oğlum; zamanı geldiğinde süresi dolmuş dostluklara yol vermeyi bilecek kadar cesur ol, haksızlıklara uğradığın zaman avazın çıktığı kadar bağırmayı bil ama susman gerektiği noktada da susmayı başar. İçinde fırtınalar kopsa bile gerektiğinde arkanı dönüp gitmeyi bil, geçmişe bakmamayı, canını acıtan insanlara üzülmemeyi öğren... İçinden basbas bağır ama bağırmanın bazen işe yara...

Gece seni uyutmaya çalışırken ensemde boyun ağrımı geçirmesi için koyduğum sıcak su torbası vardı: "Anne sarıl" dedin. Sarıldım sana. Elimi tuttun; "Uf çok sıcak!" dedin. Elimi minik ellerinin arasına alıp üflemeye başladın. Sonra soğumadığını görünce yalamayı denedin baktın o da olmadı ağzına vurarak aaaaa aaaa aaa yaparak elimi soğutmaya çalıştın. İşe yaradığını düşünüp "öbürü" dedin. Diğer elimi de alıp aynı işlemleri tekrarladın. İki elimi de soğutup arkanı dönüp uykuya daldın... Hep böyle ol olur mu? Hep şefkatli, sevecen, ilgili ol oğlum. Sadece annenin değil seni sevdiğine güvendiklerinin sevgilerini karşılıksız bırakma. Ufak jestler yap, kendinle ilgilendiğin gibi ilgilen sevdiklerinle. Dünyanın senin etrafında dönmediğinin farkında ol, dünyanın ortasında dur, dolu dolu yaşa, dünyanın merkezine kadar gez ama kendini dünyanın merkezi olarak görme. Gerçekten ihtiyacın olmadıkça "önce ben" felsefesine yaklaşma. Gerisini sonra konuşuruz. Sen...

Bulut'um, dünyanın tüm ilklerinin en güzeli; en özeli. Sana hamile kaldığım andan itibaren hayatımdaki tüm kötülükleri, negatiflikleri, olumsuzlukları, yanlış insanları birer birer sildim. Hayatımızda kahkahaya, neşeye, mutluluğa, şakaya, komikliklere, müziğe en büyük yeri açtım. Öyle bir dünyaya gelmeliydin ki her günün kahkahalarla, sevgiyle dolu olmalıydı. Her gün seni daha da fazla sevdik. Baban hayranlıkla seni izlerken ben kahkahalarla mimiklerine bakıyordum. Tüm ailemiz, dostlarımız seni öyle sevdiler ki herkesin yaşamını güzelleştirdin. Senin için en çok neden korkarım biliyor musun? Yalnız kalmandan. Şimdi bile yalnız kalmaktan hiç haz etmiyorsun. İstiyorsun ki evimiz hep dolsun taşsın. Büyük ihtimalle bundan ilk kelimenin "Gel!" olması da zaten. İstedik ki yaşının yakın olduğu, yolunun paralel olduğu, anılarının, hayatının paralel olduğu bir dostun olsun. Sana dost bize ikinci neşe, güzellik, sürpriz, amaç olsun. İstedik ki seninle her gün çoğalan sevgimizi, şef...