Zamanında Urfa'da bir devlet hastanesinde doğuma giren bir kadın görmüştüm: Doğuma şalvarıyla girip aynı şekilde şalvarıyla çıkmıştı. Tekerlekli sandalyede oturuyordu ve gülümsüyordu. Doğum sırasında elektrikler kesilmişti ve doktor apar topar bebeği alabilmişti. Doğum çıkışında kendisine sarılan birileri, uçan balonlar, loğusa şerbetleri getiren ailesi, yakınları yoktu. Doğum odası balonlarla, şeker köşeleriyle değil kendisi gibi aynı durumda olan yeni doğum yapmış olan 15 kadınla doluydu. Yatağında yastık yoktu çünkü yastıklar hep kapılmıştı. Ağrısı vardı ama başına üşüşen hemşireler ve ağrısını kesecek bir düğmesi yoktu ama o gülümsüyordu çünkü bebeği olmuştu ve hayat güzeldi. İşin ironik yanı; ben doğum yaptığım zaman da uçan balonlarım, başımda kırmızı kurdelem, özel doğum sonrası geceliğim ve ağrım olduğunda basacağım bir düğmem olacak biliyorum. Ben kucağımda bebeğimle etrafa gülücükler atarak doğumun ne kadar zor geçtiğini anlatacağım o kadını unutarak. Aslında her şeyi...