Sarı Plastik Ördek Biriktirenler de Yazı Yazabilirler

Bir süredir içimde hissettiğim bildik his yine gelip göğsümün tam ortasına oturuyor. Huzursuzum. Sıradan şımarık bir huzursuzluk değil. Geleceği görememenin verdiği klişe huzursuzluk değil. Bilindik bir acının anımsattığı huzursuzluk değil. Çaresizlik ile karışık bilinmezliğin huzursuzluğu. Bir canlıya yol sahipliği yapma arifesindeyken bilinmezliğin verdiği kaybolmuşluğun huzursuzluğu. Yaş aldıkça daha deneyimli olacağını sanarn insan aslında yaş alırken daha çaresizleşiyormuş. Motorsikletli adamın çıkarttığı ses ile kendime geliyorum. Hapşuruyor, durmadan hapşuruyor. Susmuyor. Ağlamam geliyor. Sakin kalmaya çabalayarak "burnunu yıka eve girip" diyorum. "İşe yaramaz" diyerek hapşurmaya devam ediyor. Teşekkür etmek, yolu sormak, taksi çağırmasını istesem de yapamıyorum. Koşarak yokuş aşağı iniyorum. Arkamdan seslendiğini duyuyorum. Hapşuruyor. Kaçıyorum. Susadım, acıktım, çişim var. Eve gitmek istiyorum. Yürüyorum. Ara sokaklardan birinde farklı görünmek isterken tü...

Motor ışıklarda duruyor. Bir hışırtı var arka cebimde. Elimi atıyorum. Cebimden bir mektup çıkıyor: " Zamanında milyon travma sonrasında gittiğim terapist bana şunu söylemişti: "Hani filmlerde bir çocuk olur, korkunç bir canavarla dost olur sonra onu elinden tutup şehire getirir ya işte sen o çocuksun; insanların korkabileceği işlere giriyorsun, herkesi güvenle kurtarmaya çalışıyorsun." O zaman anlamamıştım. Şimdi kendime dışarıdan bakıyorum: Yeri geldi taksiden atılan şiddet görmüş zavallı bir travestiyi kollarıma alıp yüzünü sevip ambulans gelinceye kadar sakinleştirmeye çalıştım (arkadaşımın penceresinden bakarken denk gelmişken), yeri geldi polisin tehdit ettiği uyuşturucu etkisi altındaki bir sokak çocuğunun karşısına bağdaş kurup teslim olması için ikna etmeye çabaladım (Asmalımescitte yürürken denk gelip de...), yeri geldi kendimi hiçe sayıp kimsenin giremeyeceği yollara girdim sırf birilerine yardım etmek için. Etrafım kalabalıktı, telefonum susmazdı, rehberimde ...