Son senelerde evim sığınağım oldu. Evdeyken sanki kimse bana zarar veremez, kimse bana beni kıracak sözler söyleyemez gibi geliyor. Kurduğum komik çoğuna göre normalin dışında hatta absürd dekorasyonlu evimize girdiğim zaman tüm zırhlarımı atıyorum. Mutlu oluyorum. Hayatta en sevdiğim şeylerden birisi yağmurlu havalara uyanmak. Bunu bir de kendi evimde (tercihen sevdicekle) yaptığım zaman dünyanın en keyifli insanı ben oluyorum. Eğer o gün yapmam gereken şey ertelenebilir birşeyse hemen erteliyorum. Yağmurlu havada evde olmamak bana yağmuru boşa harcamak gibi geliyor. Onca damla, onca şimşek, gökgürültüsü evdeyken sihirli bir hale geliyor. Bu sabah yağmura rağmen evden çıktım. Uzun zamandır bir türlü göremediğim, hayatın koşuşturmasında "mutlaka görüşelim" diyerekten araya koskoca beş ayı soktuğum aslında beş günde bir görüşülse bile yetmeyecek olan arkadaşımla buluşmak için yağmurlu bir öğleden sonra keyfini feda ettim. Değeceğine emindim. Öyle de oldu. İstanbul'un yağ...