Topuklu ayakkabı acıtıyorsa en olmayacak ortamda dahi çıkartılıp sokaklarda yalın ayak yürünebilirdi benim için. En yakınımda hiç bitmez dediğim dostluklarım vardı, bittiler. Hiç hakkımda kötü konuşmaz dediğim insanlar vardı; konuştular. Büyüdükçe çoğalırken bir yandan da azaldım. Güvenimi kaybettim; insanlara, hatıralara, masallara olan tüm güvenimi kaybettim. Ben bir sürü dost biriktirdim sanarken meğer bir o kadar da benden hiç haz etmeyen insanlar biriktirmişim hayatımda. Hep bir yanlışım varmış; öyle yanlışlar yapmışım ki ruhum bile duymamış. Kimsenin hiç hata yapmadığı, beni hiç kırmadığı, değerlerinin tam olduğu bir dünyada ben herkese kötülük yaparak gezip durmuşum. Hep haksız, hep yanlışmışım. Benim yaptıklarım kötü huylarımdan, karakterimden kaynaklıyken başkalarının bana yaptıkları da benim kötülüğümden, hakettiğimden kaynaklı olmuş. Herkesin vicdanı rahatmış bir tek benim vicdanım rahatsızmış. Aslında Sezen'in de dediği gibi yolun başındaymışım meğer ve elimde ko...