Kaçtım, her yerden kaçtım, İstanbul onlarındı ben köşelerde saklanan suçluydum. Değildim. Ben hiç kimseye hiçbir şey yapmamıştım aslında. Bir günah keçisine ihtiyaç vardı ve o ironik bir şekilde o insanın hayatta en çok sevdiği insandı onların gözünde. Kimse işin detaylarına inmek istemedi, kimse bir insanın kendini öldürebilmesinin arkasında olan asıl sorunları sorgulamadı. Ne gerek vardı ki? Ben karşılarında duruyordum. Yeterliydi. Uğraşmaya ne gerek vardı? 29 yaşında ufak bir kız, bir insanın ölüsünü yüklemek için yeterliydi. Sonuçta o sırada oradaydım ve benimle bir ilgisi olmalıydı o insanın ölüme gitmesinin. Düğün günümde korktum; ya düğün günümde karşıma çıkarlarsa diye... İşe giderken en yakın arkadaşının evinin önünden geçerken korktum pencereden bir şey söylerlerse canımı acıtırlarsa ve ben en başa dönmek zorunda kalırsam diye. Arkadaşımın doğum gününe giderken korktum ya içlerinden biriyle karşılaşırsam da bana bir şey söylerse diye. Korktu...