On saniye boyunca ev beşik gibi sallanıyor. Aklıma her yerde sürekli gördüğüm depremden korunma taktikleri geliyor ama hepsi birbirine girmiş halde gözümün önünden geçip gidiyorlar. Cenin pozisyonundayken yatağın yanına yatıp su mu içmem lazımdı? Telefonuma o uygulamayı yüklemeye üşenmeseydim keşke. Merdivenlere koşmak mı koşmamak mı gerekiyordu? Halbuki daha geçen hafta telefonumda kayıtlı bulunan herkese "depremde yapılması gerekenler çok önemli!" başlıklı kaynağı belirsiz o uzun yazıyı tek tek gönderen bendim. Keşke tam okusaymışım. Deprem bitiyor; binanın hala ayakta olmasına şaşırıyorum, sanki ne düşündüğümü bilirmiş gibi (eskiden hep bilirdi hatta ben düşünmeden o düşünürdü ne düşüneceğimi) cenin şeklini aldığı kanepenin altından "ne varsa eskilerde var bak işte allahın osmanlısı çalmamış tahtadan, molozdan da ev ayakta kaldı" diyor. Susuyorum. Ona söylemek istediğim onca şey varken öfkemi depremle ziyan etmek istemiyorum. Ama deprem oldu. Evden çıkmamız gere...