Bundan çok da uzun olmayan bir süre önce doğum günlerimin ertesinde çoğunlukla ya çakırkeyif ya zil zurna sarhoş olurdum, eğlenmekten yorgun düşmüş bir halde eve gelip kendimi yatağa zor atardım. Sabaha karşı uykuya dalmaya çalışırken kimlerin beni aradığını kimlerin aramadığını düşünürdüm. Ben vardım ve hayat benimdi. Gün benimdi, geceler benimdi, sabahlar benimdi. Sadece kendimden sorumluydum. Hatalarımın da başarılarımın da ilk muhatabı kendimdim. Küçük zaferlerim vardı, büyük sandığım olaylarım, kızdığım kişiler, kontrol edemediğim saçma öfkeli anlarım... Deli anlarım vardı, hep uçlarda yaşadığımı ve "anne olunca anlayacağımı" söyleyip duran bir annem ve telefonunu iki kez açmadığımda uzaylılar tarafından kaçırıldığımı düşünme ihtimali olan aşırı endişeli bir babam vardı... Anladım. 33. yaş günümün sabaha karşı vakitlerinde yatağın üzerinde bir sürü garip kokulu kakalı bezlerle, üzerim çiş kaplı şaşkın, uykulu, yorgun bir şekilde çaresizce "onu" izlerken anladım...