K endi kendine hayatını kotarmaya çalışan köylü bir çocuğun gün gelip de bir kız çocuğunun kahramanı olacağını kim bilebilirdi ki. 10. yaş günümdü; sağanak yağmur vardı. Hepimiz evdeydik, sen yoktun. Akşam üzerine doğru sırılsıklam içeriye büyük bir gürültüyle girdin; kapıdan içeriye senden önce pembe bir bisiklet girmişti. "Doğum günü hediyen bu" demiştin bana gülümseyerek. Hayal kırıklığıyla sana "ama ben pembe sevmiyorum ki" demiştim. Sen "başka rengini de alırız" demiştin. 20 yaşındaydım; ilk trafik kazamı yapmıştım, o anın şokuyla olay yerinden seni arayıp sana "baba arabam gitti!" demiştim. Sen "ben yenisini alırım kızıma, sen iyisin ya" demiştin. Seneler boyunca seni ne çok korkuttum di mi? 13-14 yaşlarında başka bir eve taşınıyorduk, ben hızla balkona koşmuştum, ayağım tökezlemişti. Sen bağırmıştın. Bağırmanın şokuyla yere oturup ağlamaya başlamıştım. Yanıma gelip bana sarılmıştın "sana bir şey olursa ne yaparım ben?...