Son üç ay içerisinde hayatımda çok önemli yeri olan iki insana yol verdim gittiler. Birisi senelerdir hayatımdaydı diğeri ise senelere bedel zorlukta bir zaman diliminde tanıyarak arkadaşım olmuştu. Annem tüm çocukluğum, ergenliğim boyunca bana "arkidişlerim arkidişlerim diye kendini parçalıyorsun, yorma kendini bu kadar" diye dil döktü. Ben yine de inatla, hırsla, azimle, iflah olmaz bir romantiklikle sürdürdüm bana değer vermiş, benimle gülmüş, benimle ağlamış insanların peşinde olmaya. Çok şey kazandım, çok şey öğrendim. Ben arkadaş dediğim insanlara bir şeyler verdim mi bilmiyorum ama ben arkadaş dediklerimden ben oldum, çoğaldım, parçaları birleştirdim. Ama tüm bu zaman içerisinde de öğrendim ki "insanı en çok kendine benzeyenler kırabilirmiş" ve yine "en çok acıtabilecek olanlar en büyük hayalkırıklıklarınızı bilenlermiş". Belki en korkunç senaryoları da yaşamış olmaktan, belki yaş almanın verdiği garip olgunluktan dolayı "köprüleri atmak...