Sarı Plastik Ördek Biriktirenler de Yazı Yazabilirler

Sizin anneniz olmak; sizinle yaşayacağımız günleri, eğleneceğiz tatilleri, gideceğimiz ülkeleri, paylaşacağımız kahkahaları hayal etmek dünyanın en güzel şeyi. Ama hep bu iç sıkıntısı ve endişeyle yaşayacak olduğumu bilmek, hayatım boyunca içimde hep bir "iyiler mi" huzursuzluğu olacağını öğrenmiş olmak çok zormuş. Sanırım insan anne-baba olunca bu hislerden dolayı olgunlaşıyor. İçine, beynine, kitapların satır aralarına, şarkılara, rüyalara yerleşen ve hiçbir zaman gitmeyeceğine emin olduğun o "iyidir di mi?, sağlıklıdır di mi? mutludur di mi?" soru kalıplarıyla, bitmek bilmez bir yürek çarpıntısıyla yaşayacağını bilerek yaşamak... Olgunlaşmamak mümkün değil.

Kızım; abisi gibi aceleci, babası gibi sakin, annesi gibi olaysız tek bir günü geçmeyen minik yaratığım... Doğalı daha bir ay olmadı ama sen yine hastanedesin... Dün sabah iştahsızlığın ve hareketsizliğinden şüphelenip seni doktora götürdüm. Sarılığının artmış olmasından korkarken başımıza bir de idrar yolu enfeksiyonu çıktı. Doktor değerlerinin çok yüksek olduğunu ve yatarak acil tedaviye başlanması gerektiğini söyledi. Biz de yattık. Bir hastane maceramıza daha böyle başladık kızım. En az beş en fazla on beş gün bu sıkıcı yerde kalacakmışız. Ultrasonlar, testler yapılacakmış, antibiyotik tedavisi görecekmişsin. Doğumdan beri "oh Bulut sadece bir gece bensiz kaldı onda da hiç sorun çıkmadı" diye sevinirken birden sarılık çıktı. Onu da "neyse bir geceyle atlattık" diye sevinirken şimdi bir üst levela geçtik. Dün Bulut'a durumu anlattım. Yanağımı tutarak "hadi git sen hastaneye" diyerek sakince beni yolladı. Bugün de telefonda "anne ben ahtapotumu ...