Sarı Plastik Ördek Biriktirenler de Yazı Yazabilirler

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...

İnsanoğlu hadsiz. "Daha fazlasını yaşayamam" derken bir bakmış daha fazlasının göbeğine düşüvermiş. Bazen kendi kendime düşünüyorum da "acaba normal, travmasız bir hayat yaşasaydım, kendi küçük felaketlerim olmasaydı nasıl bir insan olurdum. Anneannem ruh hastası bir sadist çıkmasaydı ya da sevdiğim adam gözlerimin önünde kendisini pencereden aşağı bırakmasaydı ya da kendimi yazacak kadar asla hazır hissedemediğim diğer olaylar başıma gelmeseydi daha normal bir insan olur muydum? Daha normal ne onu da bilmiyorum aslında. Zararlı alışkanlıklarım yok. Zamanında paket paket içtiğim sigara bile hayatımda tam 8 senedir yok. Uç davranışlarım yok. Sinirlendiğim zaman kapıyı çarpıp çıkmak yerine banyo paspasına oturup duvar seramiklerini sayacak kadar sıradanım. Vazgeçiş ya da tükenmişlik değil. Hayatı seviyorum. İki canlının hayatından sorumlu olmaya bayılıyorum. Öyle ya da böyle annelikte fena olmadığımı düşünüyorum. Evlilikte de çok fena olmadığımı düşünüyorum ama o iş karışı...

4 senedir bir kız çocuk annesiyim; doktorun cinsiyetini yanlış tahmin ettiği günden bugüne yıllar geçmiş. Yanağımın yanağına değdiği o ilk andan beri kalbim kocaman oldu. Komikliklerin, kendine has boşvermişliklerin, inadın, kahkahan, Bulut'u sanki büyüğüymüş gibi kollamaların, afacanlıkların hayatımızı her gün daha da güzelleştiriyor. Bazen korkuyorum; ya kendi değerini bilemezse, ya değerini bilemezlerse? diye deli gibi korkuyorum. Ya sınırlara, kalıplara, "elalem ne dercilere" yakalanır da hayatı doya doya yaşayamazsa diyorum. Sana öğretmek istediğim öyle çok şey var ki. Sana güçlü olmayı, kendi kendine zaman geçirebilmeyi, gemileri doğru zamanlarda yakıp çıkabilmeyi, önce kendini sevmeyi, önce kendine saygı duymayı, sana saygı duymayanlarla olmamanı, bağıra bağıra şarkılar söylemeyi, kendine güvenmeni öğretmek istiyorum. Hep kahkahalar atmanı, düştüğün, zorlandığın zamanlarda benim senin yanında duracağımı, koşulsuz şartsız seni destekleyip elinden tutup kaldıracağımı...

İki gece önce yoğun bakım odasının kapısında doktor "hayati tehlike var; her şeyi bekleyelim" diyor.  Annemi tomografiye götürürlerken sedyede şişmiş ayağını tutuyorum, entübe edilmiş, bilinci kapalı "Şimdi değil anne, sakın" diyorum. Geceyi bir sandalye üzerinde geçiriyorum; kafamda bir sürü soru, endişe. Babam, annemin gözlüğü elinde kalmış; ağlıyor, perişan. Herkes perişan. Sabah oluyor. Doktoru "akciğerlere pıhtı atmış, hasta hiç mücadele etmiyor, yorulmuş, durumu çok kritik" diyor. Ben ağlayarak "annem mücadele eder, hep etti" diyorum. Öğlen oluyor: "Hasta uyandı, bilinci açıldı." diyorlar. Annem yoğun bakıma sütlaç istiyor. Sütlaç yiyor. "Kritik tablodan çıktı, iyileşme var" diyorlar. Ve annem bu sabah yoğun bakımdan çıkarak odaya alınıyor. Uzunca süre hastanede kalacakmış. Anneme zatürre tedavisi sırasında verilen kanın içindeki suyumsu maddeyi kalbi pompalamakta zorlanınca su ciğerlerine gitmiş o da tüm bu yaşadıklarım...

Bebeklerini yatırmış, üstlerini örtmüş. Onları büyütürken ben de büyüyorum. Sabrım büyüyor, kalbim büyüyor, azmim büyüyor, enerjim büyüyor, olgunluğum büyüyor, yaşama bağlılığım büyüyor, umudum büyüyor. Gece üstlerini kontrol etmeye gittiğimde bazen çok şaşırıyorum. Anne olmuş olmama, ikisinin annesi olmama, büyüyor olmalarına her şeye şaşırıyorum. İçim kıpır kıpır oluyor. Sonra her an uyanabileceklerini hatırlayıp kalbim çarparak parmak uçlarımda odadan çıkıyorum o ayrı😁 Hayat zor; hayat iniş çıkışlarla dolu, hayatta güzel insanlar da var; çok korkunç insanlar da var. Yatağın altında canavar yok ama kapının dışında canavar kalpliler var.  Öyle ya da böyle bir çocuğun çocukluğuna tanık, yoldaş oluyorsanız hayat her sabah yeniden, yeni umutlarla başlıyor. En güzeli de bu ya zaten; tüm yaşanmışlıklarınızı; sırtınızda taşıdıklarınızı filtreden geçirip sıcacık, saf bir dünyaya uyanıyorsunuz. Canınızı sadece ayağınıza batan legoların acıtabildiği bir olgunlukla; kalbinizi sofradaki kah...

Hepimizin sırtında çocukluğumuzdan, ergenliğimizden taşıdığımız yükler var ve biz onlarla yol almaya çalışıyoruz. Geçmişe takılıp kalmanın çaresizliğiyle yeni anılar yaratmaya çabalarken başa sarıyoruz. Bu durumdan nemalanan aile dizimciler, ruhani liderler, yaşam kampları derken hepimiz geçmişte debelenip duruyoruz. İlk kıskançlık hissimi hatırlıyorum: İlkokulun başlarındayız, okula yeni gelen genç müzik öğretmeni mandoliniyle sınıftaki Sıla'ya içinde "Sıla" geçen bir şarkı çalarak söylüyor. Kıskançlıktan dudaklarımı ısırıyorum, neden "Eda" diye şarkı yok diye düşünüyorum. Seneler boyu içinde her   "Eda" geçen şarkıyı duyduğumda o güne dönmek ve öğretmene o şarkıyı da çaldırmak istiyorum. Anneannemin bana "bıyıkların var annene söyle de aldırsın" dediği anı hatırlıyorum. Hayatım boyunca tüylerden nefret etmeme sebep olan o an. Annem evde yok, 14-15 yaşındayım, üzülerek banyoya gidiyorum, teyzemin cımbızlarından birisini alıp tek tek bıyıklar...