Sarı Plastik Ördek Biriktirenler de Yazı Yazabilirler

Günlerdir neredeydik? Çarşamba sabahı hep beraber hasta olarak uyandık. Luna çığlık çığlığa bağırıyor, Bulut öksürükten duramıyordu. Kendimden bahsetmiyorum zira analık ağır grip halinde dahi bir pastil emip ayakta sürünmeyi de içerisinde barındıran bir müesseseymiş. Velhasıl kendi doktorumuza ulaşamayıp soluğu yedek doktorumuzda aldık. Bulut, Yıldız teyzesinden başkasına baktırmayacağını söyleyerek evde krize girmeye başladı. Öncelikle ona başka doktorda muayene oryantasyonu yapıp ikna ettim. Kendi oyuncak doktor setini de alıp, boynuna steteskopu, beline çağrı cihazını takıp hastaneye geldi. Bulut'un arabadan öyle indiğini gören hastane görevlileri koşarak "doktor bey hoşgeldiniz" diye kapıyı açtılar. Bulut hiç istifini bozmadan "hasta varmış burada" diye hastaneye girdi. (Ama öyle bir giriş ki sanarsınız başhekim hastaneye giriyor. )Tüm perişanlığımıza rağmen hastanedeki insanlarla çakma doktorun triplerine gülerken muayene sıramız geldi. Doktor her ikisini d...

Bulut bu akşam banyoda çekmecenin içerisinde duran kadın pedlerini gördü ve sordu: Anne bunlar ne? Kendi anlayabileceği dilde kadınların bazen bunları kullandığını açıkladım. Gece yatakta sarılmış masal okurken birden kafasını kaldırdı: "Anne peki kadınlar o bezleri kullandıklarında başka ne olur?" diye sordu. "Karınları ağrıyabilir; işte o zamanlarda karınlarını okşamak ve onları mutlu etmek için ufak sürprizler yapmak güzel olabilir" dedim. Gülümsedi. Ellerini yorganın altından çıkartıp gülümseyerek karnımı okşadı... Bir anda seneler sonra bu hareketi beraber olduğu insana yaptığını hayal ettim ve kendi kendime mutlu oldum. Paşaların, şehzadelerin yetiştirildiği, erkek adam ağlamazlarla inleyen şu ülkede kadın haklarına, kadına saygılı bir erkek büyütebilirsem ne mutlu bana. Olacak, olmalı da. 

Şaka maka Aralık gelmiş; Bulut artık uyku tulumu giymeyecek kadar, öğle uykularını bırakacak kadar büyümüş. Luna ortalarda ellerinde komik eşyalarla dolaşmaya başlamış. Lohusalığın etkisiyle dökülen saçların yenileri beyaz çıkmaya başlamış. Senelerdir söz verip durduğum "ciddi ciddi yazma" işine yine başlamamışım. Kendim için hiçbir şey ama aslında çok fazla şey yapmışım. Doğum kilolarımı hala verememişim. Ahmetle kavgalarda yükselmek yerine sakinleşip gülümsemeyi öğrenecek kadar olgunlaşmışız, tamam olmuşuz. İki bebekli hayata alışmışız. Üç sene içerisinde yapılan ikinci doğumun etkisinden kurtulurken, lohusalığı bitirirken bazı anlar da zorlanmışım. Keyifsiz şeyler olmuş; ben azaldığımla kalmışım ama susmayı başarabilmişim çünkü nihayet 36. yaşımda konuşmanın değil susmanın erdem olduğunu anlayabilmişim. Başucumda okumadığım onlarca kitap birikmiş.  Günler geçmiş, geceler geçmiş, koskoca bir yıl bitmiş. Ben yapabildiklerimden çok yapamadıklarımla, yapmadıklarımla kalmışım. ...