Sarı Plastik Ördek Biriktirenler de Yazı Yazabilirler

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Yazmam lazım. İçimden, ruhumdan atıp hayata devam edebilmek için yazıp rahatlamam lazım. İnsan 36 yaşında senelerdir hayatında olan insanlar tarafından aslında hiç sevilmediğini öğrenirse ayakta kalabilir mi? Senelerdir üzerinde çok emek verdiği, yeri gelip de hayati kararlarını etkileyen insanın aslında ona aynı değeri vermediğini öğrendiğinde hayata güvenmeye devam edebilir mi? "Ne emek vermiş sanki karnını mı doyurmuş?" cümlesini duyup da geçen seneleri silebilir mi? Öyle adaletsiz ki; zamanında terapistinin dahi "biraz önce kendini düşün, öncelikli olan sensin, travma yaşayan da sensin önce kendini iyileştir sonra sevdiklerini iyileştirirsin" demesine rağmen maskeyi önce kendisine takmayan birisine nasıl anlatılır ki bunlar? Bir değil iki değil üç değil. Meğer ne çok insan varmış aslında benden hiç haz etmeyen. Ben en derinimi paylaşırken arkamdan kolaylıkla "ailesi çok verdi, çok şımarttı ondan hep bunlar" diye konuşan insanlarmış meğer en yakınımdaki...