Hepimizin sırtında çocukluğumuzdan, ergenliğimizden taşıdığımız yükler var ve biz onlarla yol almaya çalışıyoruz. Geçmişe takılıp kalmanın çaresizliğiyle yeni anılar yaratmaya çabalarken başa sarıyoruz. Bu durumdan nemalanan aile dizimciler, ruhani liderler, yaşam kampları derken hepimiz geçmişte debelenip duruyoruz. İlk kıskançlık hissimi hatırlıyorum: İlkokulun başlarındayız, okula yeni gelen genç müzik öğretmeni mandoliniyle sınıftaki Sıla'ya içinde "Sıla" geçen bir şarkı çalarak söylüyor. Kıskançlıktan dudaklarımı ısırıyorum, neden "Eda" diye şarkı yok diye düşünüyorum. Seneler boyu içinde her "Eda" geçen şarkıyı duyduğumda o güne dönmek ve öğretmene o şarkıyı da çaldırmak istiyorum. Anneannemin bana "bıyıkların var annene söyle de aldırsın" dediği anı hatırlıyorum. Hayatım boyunca tüylerden nefret etmeme sebep olan o an. Annem evde yok, 14-15 yaşındayım, üzülerek banyoya gidiyorum, teyzemin cımbızlarından birisini alıp tek tek bıyıklar...