Trafik, sinirli insanlar, kaos, kornalar, bitmek bilmeyen gürültüler, iş makinaları, anlamsız kavgalar, döner kokuları, bitmek bilmeyen yol yapımları, her tepeye yapılan garip inşaatlar, kışları iki parça karla felç olan yaşam... İstanbul'dan gitme zamanımın geldiğine iyice inanmışken ben bir sabah farklı bir İstanbul'a uyandım. Herkes uyanmıştı birden. Herkes aynı şeyi konuşuyordu. Herkes ne istediğini biliyor ve o amaç için birleşiyordu. Bir anda artık terketmeyi düşündüğüm İstanbul daha da kalabalık ama bir o kadar da güzelleşmişti. İlk gün beni "geliyorsun di mi?" diye arayan arkadaşıma "sen de biliyorsun ki yeterince ağır şey yaşadım bir de polisin üzerimde zıplamasını kaldıramayabilirim" dedim. O da yaşadığım şeyi bilerek "haklısın sen kal evde gelme" dedi. Gitmedim ilk gün. Onun yerine bira içmeye gittim kendimi kandırarak. Arada bir de mahkeme kararıyla durdurulmuş parkın yıkımı dedikosunu alınca "e tamam işte" dedim yüzeysel b...