Sarı Plastik Ördek Biriktirenler de Yazı Yazabilirler

Ortaokul ve lise zamanlarımın en kâbus günleri annemin veli toplantısından gelmesini beklemekti, toplantıdan bir şekilde haberi olan annenin toplantıya hazırlanıp gitmesini izlemek ve o sırada şirin görünmeye çalışmak hayatımda yaşadığım en korkunç anlardandı.  Sevimli görünmek için çabalayıp dururken anne bir anda hazırlanarak toplantıya giderdi. Ben evin içinde tüm korkularımla kalıp tırnaklarımı yerdim… (tırnak yeme alışkanlığının başlangıcı) ''Ali' ye yaptığım kötülüğü anlatmamıştım acaba anlatır mı örtmen toplantıda?'' diye düşünüp akabinde yer değiştirip diğer koltuğa geçerdim. ''Peki ya coğrafya sınavında kopya çekerken yakalandığımı anlatırlarsa?'' diye düşünürken mutfakta buzdolabının önüne doğru yürüyüp yiyecek bir şeylere arardım (yeme bozukluğunun başlangıcı)…  Hiçbir şey yiyemeyeceğimi anladıktan sonra balkondaki garip devasa salıncağa oturup kalan tırnaklarıma dadanırdım. Saatler boyunca orada okulda yenilen haltlar ve anneye ...

Hani bazı filmler olur, film biter ama uzun zaman içinde yaşarsınız, kahramanlarıyla beraber olmuş gibi hissedersiniz, alakasız bir anda benzer bir anda o insanlar ve o sahneler aklınıza gelir ya da filmle ilgili yerlerde dolanırken sanki filmdeki sahneler gerçekten oralarda yaşanmış gibi sevinir, mutlu hissedersiniz ya. İşte benim için öyle olan filmlerden birinin devamıdır bu filmde.Korktum izlemeden önce, hani devamı çekilen bütün filmler ilk film ne kadar iyiyse o kadar kötü oluyorlar genellemesini düşünüp de korktum. Acaba onca zaman o kadar severek, yaşayarak izlediğim filmin tüm imajı çizilecek mi bunu izlersem diye. İzlemesem mi acaba dedim. Sonra dayanamadım oturdum izledim. Hiç ama hiç pişman olmadım. Bütün o kahramanlar tüm gerçeklikleriyle yine karşımdaydılar, tüm sevimlilikleriyle sorunlarıyla yaşadım yine onlarla oturup iki saati. Merak da ediyormuşum aslında. Acaba ne yapmışlardı, neler olmuştu derken şaka gibi oldu ve tüm merakım filmde olsa giderilmiş oldu. İlk filmi...