Şimdi size bir hikaye anlatacağım; 29 yaşında bir kız çocuğu düşünün. Yarı deli yarı uçuk hatta annesinin deyimiyle uçlarda yaşayan. Ama hep sevmekle, sevilmekle motive olan. Uzaklara gidip gidip her seferinde dayanamayıp ailesinin, sevdiklerinin yanına geri dönen. Mutlu, neşeli, hayata dair bir sürü planı olan. Sonra öyle bir olay düşünün ki bu kız kendini bir anda susmuş, her gün psikoterapi koltuğunda otururken bulsun. Öyle bir olay olsun ki bu kız hem insanlara, hem dostluğa, hem sevgiye, hem hayata, hem geleceğe hem kendine olan güvenini kaybetsin. 29 yaşında 3 senedir beraber olduğu insandan normal bir tartışma sırasında ayrılmak istediğini söylediğinde o insanın koşarak 5. kattan aşağıya atladığını düşünün. Ve o kızın gözleri önünde son nefesini verdiğini. Hikaye çok uzun. O kız günah keçisi de oldu, suçlandı da, savunmasız da kaldı. Gazete manşetlerine de çıktı. Belki bir gün yazarım, anlatırım unutmadan. Her şeye rağmen yine de depresyon ilaçlarını tamamen reddedip koşar...