Anlatacak çok şey olmasına rağmen bazı zamanlarda anlatamam ben. Aslında hep anlatacak bir şeylerim vardır. Birbirini tanımayan iki insanın karşılıklı sessiz kalmalarını hiç sevmediğimden bir şekilde aklımın bir köşesinde yedek hikayeler tutarım. Her türlü konuyla ilgili olabilir o hikayeler, örneğin az önce bahçede karşılaştığım iş arkadaşıma zamanında yaptığım bir trafik kazasını anlattım. Tüm o "ne konuşucaz şimdi" gerginliği, birbirini süzmek isteyip de süzememe, göz kaçırmalar engellenmiş oldu. Hem de karşıdaki insana benzer bir durumda "ofisten bir arkadaşım bir gün köprüde kaza yapmış sonra.." diye anlatabileceği bir hikayemsi vermiş oldum.
İşte burda da böyle saçmasapan, anlamsız, 4-5 biradan sonra anlatılabilecek -içki masalarında ne anlattığınız, nasıl anlattığınız değil sadece bişeyler anlatmanız önemlidir aslında- gündelik hayatta yaşadıklarımı kendi kendime yazıyorum. Günlük tutma yaşım çoktan geçti hem zaten ortaokulda tuttuğum günlüğe şöyle bir göz gezdirdiğimde o zaman ki halimi evlatlık vermek istiyorum.
Bir insan ilk aşkı, arkadaşlıkları bu kadar basite indirgeyerek nasıl anlatabilir? Hadi duygusuzsun da aralarda neden kendinle çatışıp whitney houston şarkıları yazıyorsun. Velhasıl oldukça sinir bozucu bir ergenin biraz daha büyümüş halinin yazdığı günlük belki biraz daha az sinir bozucu olur diyerek burada yazmaya karar verdim. Yazdıklarımı asla geri dönüp okumama gibi bir idealim var aslında. Aslında zamanında açılmış bir sürü blogum vardır herhalde. Alternatif isimler, yerler, anektotlar, çakma şairler vb isimleri altında. Bu da bir yerlerde bulunsun işte. Hem zaten artık günlük satan yerler var mıdır ki? Kalkıp bi kırtasiyeye gitmek, orada bir günlük almak sonra kalem bulmak filan gerekir. Hem alakasız anlarda (şu anda olduğu gibi) yazmak istediğimde günlüğümü çıkartıp yazmam oldukça saçma olur gibime geliyor.
Virginia Woolf olsam belki olur, gider bi nehir kıyısında ayaklarımı uzatır Afrika'dan alınmış leopar desenli günlüğümü açar dolmakalemimle yazardım bişeyler de şu anda gereksiz geldi überbohemlikler...
İşte burda da böyle saçmasapan, anlamsız, 4-5 biradan sonra anlatılabilecek -içki masalarında ne anlattığınız, nasıl anlattığınız değil sadece bişeyler anlatmanız önemlidir aslında- gündelik hayatta yaşadıklarımı kendi kendime yazıyorum. Günlük tutma yaşım çoktan geçti hem zaten ortaokulda tuttuğum günlüğe şöyle bir göz gezdirdiğimde o zaman ki halimi evlatlık vermek istiyorum.
Bir insan ilk aşkı, arkadaşlıkları bu kadar basite indirgeyerek nasıl anlatabilir? Hadi duygusuzsun da aralarda neden kendinle çatışıp whitney houston şarkıları yazıyorsun. Velhasıl oldukça sinir bozucu bir ergenin biraz daha büyümüş halinin yazdığı günlük belki biraz daha az sinir bozucu olur diyerek burada yazmaya karar verdim. Yazdıklarımı asla geri dönüp okumama gibi bir idealim var aslında. Aslında zamanında açılmış bir sürü blogum vardır herhalde. Alternatif isimler, yerler, anektotlar, çakma şairler vb isimleri altında. Bu da bir yerlerde bulunsun işte. Hem zaten artık günlük satan yerler var mıdır ki? Kalkıp bi kırtasiyeye gitmek, orada bir günlük almak sonra kalem bulmak filan gerekir. Hem alakasız anlarda (şu anda olduğu gibi) yazmak istediğimde günlüğümü çıkartıp yazmam oldukça saçma olur gibime geliyor.
Virginia Woolf olsam belki olur, gider bi nehir kıyısında ayaklarımı uzatır Afrika'dan alınmış leopar desenli günlüğümü açar dolmakalemimle yazardım bişeyler de şu anda gereksiz geldi überbohemlikler...