Kıskançlık duygumu kontrol edemediğim bazı anlar oluyor. Gündelik hayatın sıradan koşuşturmaları sırasında yaşanan kıskançlıkları gözardı etmeyi öğreneli çok oldu. İlkokulda ki sıra arkadaşımın babasının Amerika'dan getirdiği ilginç kalem kutusunu kıskanmanın bana bir fayda getirmediğini (daha sonraları Türkiye'ye de geldi bu kalem kutuları, transformers gibi bişeydi, açtığın zaman bir sürü bölmesi açılıp içinden makaslar, kalemler, silgiler filan çıkıyordu. Cep telefonları yerine araba telefonlarının kullanıldığı dönemde böyle bir teknoloji inanılmazdı tabii.) anladığım zaman aslında hayatımı kolaylaştırdığımı bilmiyordum. Başkalarında olan güzel şeyleri kıskanmak dünyanın en anlamsız şeyiydi hatta 2. sınıftaki yakışıklı müzik öğretmenim mandoliniyle sınıftaki kızlardan birinin ismiyle ilgili şarkı söylediğinde bile kıskançlık duygumu (benim adıma neden mandolinle çalınan şarkı yoktu ki) iki gün süreyle idare ettikten sonra ortadan kaldırmıştım. O zamandan beri başkalarında olan güzel şeyleri kıskanmam. Birine ait olan güzel bir şey güzeldir ve orada kalmalıdır. Benim olması çok da gerekli değildir.Materyal kıskançlıkları yenmeyi başarmış bir insan olsam da hayatım boyunca iki türlü kıskançlık türünden muzdarip oldum: Bunlardan birincisi sevdiğim insanlara karşı volkanik patlama şeklinde gerçekleştirdiğim kıskançlık krizleriydi. Komşunun kızında olan mor saçlı lahana bebeği umursamamayı başarmayı yeterli görüp sevdiğim insanlara yaklaşan başka canlılara tahammül seviyemi kontrol etmeyi gereksiz görüyordum. Aileyi kıskanmamayı başarmak biraz daha kolay bir şeydi zira aile hep benimdi. Tüm şımarıklıklarıma, tahammül edilemez kaprislerime karşı tahammül gösterdiklerini gördükçe rahatlıyordum.
Ama en yakın arkadaşım gidebilirdi ve ben onu kimseye kaptırmamak durumundaydım çünkü ondan başka kimse benimle bir oturuşta tüm soğanlı cheetosları bitirip üzerine dondurma yemezdi. Yaşım ilerledikçe söz konusu kıskançlığı biraz daha kontrol altına alabildim. Asıl yenemediğim ana kıskançlık ise sevdiğim kitapların, şiirlerin yazarlarına, filmlerin senaristlerine karşı olan kıskançlık oldu hep. Hep bir "ben neden yapamadım", "ben neden bunu düşünemedim" kıskançlığı, hep bir şirret yaklaşımlar vardı. Bugün uzun zamandır okumadığım bir şiiri okurken yine inceden hissettim bu kıskançlığı. Benim anlatmak istediğim her şeyi basit, düz cümlelerle anlatmıştı işte. "Ne var bunu ben de yazardım" ukalalığını yapamıyorum çünkü yazamazdım. (Ben hissettiklerimi her zaman kelimelere dökmeyi başarabilsem zaten sürekli kendimi açıklamak zorunda kalmazdım ki..)
Ölü bir yılan gibi yatıyordu aramızda
Oysa bilmediğin birşey vardı sevgilim
Ben sende bütün aşklarımı temize çektim
İmrendiğin, öfkelendiğin
Kızdığın, ya da kıskandığın diyelim
Yani yaşamışlık sandığın
Geçmişim
Dile dökülmeyenin tenhalığında
Kaçırılan bakışlarda
Gündeliğin başıboş ayrıntılarında
Zaman zaman geri tepip duruyordu.
Ve elbet üzerinde durulmuyordu.
Sense kendini hala hayatımdaki herhangi biri sanıyordun,
Biraz daha fazla sevdiğim, biraz daha önem verdiğim.
Başlangıçta doğruydu belki.
Sıradan bir serüven, rastgele bir ilişki gibi başlayıp,
Günden güne hayatıma yayılan, varlığımı ele geçiren,
Büyüyüp kök salan bir aşka bedellendin.
Ve hala bilmiyordun sevgilim
Ben sende bütün aşklarımı temize çektim