Günden güne aslında çok da orjinal bir insan olmadığımı farkediyor ve "ben aslında çok orjinal bir insanımdır" cümlesini kuramayacak olmama hayıflanıyorum. Bir kaç entel espiri, bir kaç surreal fotoğraf, bir kaç tane da vintage referans al sana blog. Ama daha vahimi benim aslında anlatmak istediğim bunlar bile değildi. Hıncal Uluç'un ne kadar garip bir adam olduğunu anlatmak isterken iyice kayboldum. Acaba bir yaşam koçum olsaydı bana ne derdi bu durumda? O değil de yaşam koçu nasıl olunuyor? Yaşam koçlarının hayatlarını kim yönetiyor? Yaşam koçluğu iyi bir şey olsaydı gelişmiş ülkelerde devlet herkese bir yaşam koçu vermez miydi? Neyse konumuza dönecek olursak: Hıncal Uluç çocukluğumda çok saygı duyduğum bir insandı(!) Yazılarını, kim olduğunu hiç bilmediğim bir yaşta kendisi girdi hayatıma. İlkokulu bitirip ortaokul hazırlık (evet bizim zamanımızda ilkokul 5. sınıfta biterdi ve mezuniyet yapardık. Hala yedinci sınıfa gidiyorum diyenleri aklımdan hesaplıyor ve orta ikiye gittiğini anlayıp ikna oluyorum ki bu da beni hala 100 liraya inatla 100.000 diyen, milyonlar, yüzbinler üzerinden manav alışverişi yapan teyzelerin durumuna sokuyor sanırım ama mühim değil zira ben çok kişilikli bir insanımdır.)
Orta okul hazırlığa geçtiğim sene okulun katlarından birisine acemi bir marangozun elinden çıkmış olan -zira hiçbir şekilde sallanmadan duramıyordu) bir tahta parçası koydular ve onun bir okul gazetesi olduğuna bizi ikna ettiler. Türkçe örtmeni de o gazeteyi doldurmamız için bizlerden yazılar istedi. Nasıl bulduğumu hatırlamıyorum ama google kullanmadığıma eminim çünkü o zaman İnternete bağlanabilmek için çok pahalı bir telefon numarası çevirmemiz filan gerekiyordu ve de annem evin telefonunu meşgul tuttuğumuz ve İnternetten kötü insanlarla tanışabileceğimiz için İnternete girmemize izin vermiyordu. Her neyse işte o zaman bir yerlerden bulduğum fazlasıyla banal, ilkokula yeni başlamış olan Ali Can'ın okulda popüler olabilmek için kullandığı kötü duvar yazılarını kaynağını belirtmeden (ki bunun çok büyük bir akademik hata olduğunu plagiarism denen olayın çok sakıncalı olduğunu daha sonraları kırmızı F notunu gördüğüm zaman anlayacaktım) götürerek 
türkçe örtmenime takdim ettim. Muhtemelen hayattan bezmiş, hep aynı pötü kareli yeşil tayyörü giymekte olan türkçe örtmenim yazıyı okumadan söz konusu okul gazetesinin (bence okul gazetesi olayını da kendisi çok yanlış anladığı için böyle bir aksiyona girilmişti ama neyse) bünyesine yazımı almıştı. Hala utanarak hatırladığım yazılardan bir tanesi hepimizin en az bir kaç defa (yaşa gore değişir bu sayı) bir takside ya da otobüste hatta bir bekleme salonunda denk geldiği “elektriği Edison buldu parasını biz ediyoruz” cümlesi bu duvar yazılarından bir tanesiydi-ki bu cümleyle ilgili bir anım olabildiği için kendimden pek haz etmiyorum bu hikayede. 
Geçenlerde anladım ki bu adam sadece beni değil herkesi gıcık eden bir tipmiş. Tipini, yazılarının başarısızlığını, oynar başlık olmasını, senede iki defa çaktırmadan aynı yazıyı yayınlamasını filan geçtim ona lafım yok zira köşe yazarlığının çok da zor olmadığı bir devirde yaşarken kendisine yaş itibariyle saygı duyulmasını anlıyorum çünkü ben yaşlılara çok saygı duyan bir insanımdır.
Şaka maka bu adam gerçekten ölen birinin üzerinden dikkat çekmeye çalışacak kadar çiğ daha da kötüsü bildiğin acımasız, vicdansız bir insanmış. Nasıl öldüğü dahi henüz bilinmeyen bir kadına “su testisi su yolunda kırılır” diyebilecek kadar çirkin bir şey bu adam. İşin vahimi de “kendisini tanımam etmem” dediği bir insane hakkında bu yorumu yapmış olması. İnsanlar üzerinden reklam yapmak çok bilinen ve de tercih edilen bir olay ama bu adamın en azından kendisine saygısının olması gerekmez mi? “Ya benim zaten bi ayağım çukurda, zaten hayatım boyunca şu köşeden başka bir şey beceremedim bunu da bok etmiyim, zavallı mankencikleri ünlü yapıyım, arada izin verirlerse memelerini filan mıncıklıyım” diye düşünüp susup oturması ve lise aşklarını filan anlatması gerekmez miydi? Ha ya da sevgili Başbakanı ile paylaştığı gizli mucize projeleri?
Defne Joy Foster’ın arkasından konuşan diğer insanlara gelince… “Ayıp yorgan altında olur” gibi çirkin ve absürd deyimi bulan bir ülkenin, başkalarının yorganlarının, çatılarının ve daha da kötüsü tabutlarının altlarıyla uğraşmaları mide bulandırıcı. Ama ben biliyorum ki pek sevgili ailesiyle akşam yemeği masasında oturup da Hıncal Uluç ya da Serdar Arseven’i (kendisinden bahsetmeye üşenemeyecek kadar gerek görmedim) haklı bulan terbiyeli aile babaları ya da aile anneleri çok büyük ihtimalle “ahlak” nedir unutalı çok olmuştur ve ahlaksız bir peri ya da sapık bir cin çıkıp da "hadi kız istediğin fantazini söyle gerçekleştiricem hem de ayıp olmayacak, kimse eleştirmeyecek, bir aylığına ahlak kavramını bu ülkeden yok ettim, bir ay sonra da kimse hatırlamayacak" dese en ağır porno filme bile taş çıkartırlar, gang bang tarihinde ilk defa bir türk karı-koca tüm porno sitelerinde top rated olurlar...) Keşke herkes kendi yorganının altıyla uğraşsa da herkesin evinin önü temiz olsa. (böyle bir deyim yoktu ben cover yaptım.)Hepimiz Ahlaksızız ama hepimiz -iyi ki de- Hıncal değiliz!Çok diplerden gelen not: Başlığı ben uydurmadım, Hıncal Uluç resmi ararken karşıma çıktı. Okuduğum anda "dürüstlük budur işte, yürü be su testisi bile demiş olabilirim sırf lafı gediğine koymaya çalışmak uğruna hem de!