Super Mario, Ninja Kaplumbağalar ve Hulk Hep Beraber Direnişe Geçtik-1

Trafik, sinirli insanlar, kaos, kornalar, bitmek bilmeyen gürültüler, iş makinaları, anlamsız kavgalar, döner kokuları, bitmek bilmeyen yol yapımları, her tepeye yapılan garip inşaatlar, kışları iki parça karla felç olan yaşam... İstanbul'dan gitme zamanımın geldiğine iyice inanmışken ben bir sabah farklı bir İstanbul'a uyandım. Herkes uyanmıştı birden. Herkes aynı şeyi konuşuyordu. Herkes ne istediğini biliyor ve o amaç için birleşiyordu. Bir anda artık terketmeyi düşündüğüm İstanbul daha da kalabalık ama bir o kadar da güzelleşmişti. 

İlk gün beni "geliyorsun di mi?" diye arayan arkadaşıma "sen de biliyorsun ki yeterince ağır şey yaşadım bir de polisin üzerimde zıplamasını kaldıramayabilirim" dedim. O da yaşadığım şeyi bilerek "haklısın sen kal evde gelme" dedi. Gitmedim ilk gün. Onun yerine bira içmeye gittim kendimi kandırarak. Arada bir de mahkeme kararıyla durdurulmuş parkın yıkımı dedikosunu alınca "e tamam işte" dedim yüzeysel bir şekilde ve ikinci Bomonti'yi sipariş ettim.

Ertesi gün uyandığımda her şey değişmişti. Başka şehirde yaşayan çok yakın arkadaşım gece saat 04:00'de "ben İstanbul'a geldim bir arkadaşımın başına gaz bombası gelmiş Taksim İlk Yardım'da ameliyata aldılar ordayım" diye mesaj atmıştı. Televizyonda türkçe konuşan Spawn vardı ve garip sesler çıkartarak herkese hakaretler ediyor, uç insanlar, marjinal insanlar filan diyordu. Arkadaşımın bana ihtiyacı olduğunu bilerek aklımdan Spawn'ın kurduğu garip cümleler geçerken hazırlandım. Annem ve teyzem hazırladıkları gaz bombası kitini uzattılar. Üçüncü dünya ülkelerinde yaşamanın avantajları da böyle surreal anlara tanık olabilmek sanırım. Bir şişe süt bir kaç limon çantamda yola çıktım. Asmalımescit'de taksiden iner inmez gaz bombası beginner 101 dersinden muaf olmuş olucam ki direkt gaz bombası 402 dersinin içerisinde buldum kendimi. Kapısı kapanmakta olan bir handan içeriye attım kendimi. Merdivenlere otururken çantamdan gaz bombası kitini çıkarttım. Süt şişesini aldım elime ama hem gaz bombası 101 dersini almadığım için hem de

anneme "anne ben bu sütü napıcam" diye sormadığım için sütü yüzüme mi dökmem gerekiyor yoksa içmem mi gerekiyor konusunda kararsız kaldım ve önce sütü yüzüme döküp sonra içtim. Sonrasında öğrendim ki sadece yüzüme dökmem yeterliymiş. Arabesk filmindeki Şener Şen gözlerimin önünden geçerken kapının arkasında duran bir çocuk "ablam iyi misin" dedi. "İyiyim ama Emniyet'e yetişmem gerekiyor" dedim. "Neden" dedi. "Avukatım ben Emniyete ulaşmam gerekiyor orda yardımcı olmam gereken birisi var" dedim. Baştan aşağıya süzdü beni. Protesto kılığımı belli ki avukat formatına yakıştıramamıştı. "Kimlik göreyim" dedi. Olur da polis üzerime atlarsa cebimde bulsunlar da belki biraz daha az orantılı şiddet uygularlar diye arka cebime koyduğum kimliğimi çıkartıp gösterdim. "Ablam tamam ben seni yetiştiricem oraya" dedi ve o anda kafasında parlayan yıldızları yanan gözlerimin etkisiyle mi gördüm yoksa gerçekten kendisine birisi tıklamış ve yeni bir görev mi vermişti bilemedim ama kolumdan tutup beni dışarı çıkarttı. 

Dönerci Motosiklerinin Üzerinde Ben

Gözlerim yanarak Pera Palas'ın önünden geçerken takım elbiseli Pera elemanlarını gördüm. Ellerinde şık şampanya kovaları insanlara buz dağıtıyorlardı. Başka bir takım elbiseli grup da sirke sıkıyordu insanların eline. Her şey o kadar absürd ama o kadar dramatikti ki aslında. O anda yukarıdan Dali'nin ayağa kalkmış bizi alkışladığını gördüm ya da yanan gözlerimin yüzünden öyle bir halüsilasyon gördüm bilemedim ama ben birincisine inanmak istiyorum. Her neyse yüzümüze buzları çarpıp sirkeyi kokladıktan sonra (onu da sonra öğrendim sirke de koklamak için değil yüze sürmek içinmiş) görev adamı çocuk beni Tepebaşı'na ulaştırıp bir taksi durdurdu. Durdurmadı resmen kendini taksinin önüne attı. Taksi kendisine herhangi bir şekilde İstiklal'e gitmesinin mümkün olmadığını zaten yolların kapandığını söyledi. Görev adamı elemanımız o sırada yolun ortasında duran bir dönerci mobiletine yanaşarak "ablamı alır mısın ağbi avukat kendisi emniyete yetişecek" dedi. O an söylediğim yalanın utancını düşünüp çocuktan özür dilemem ve yavaş bir şekilde olay yerinden başım önümde uzaklaşmam gerekirken kendimi dönerci mobiletinin arkasında dönerci ağbinin tshirtüne tutunmuş hızla uzaklaşırken buldum.Fedakar dönerci sayesinde İstiklal'in en başına ulaştık. 

Ben hala az önce yaşadığım şeyin şaşkınlığındayken bir anda İstiklal'in son halini gördüm. Bir anda kendime geldim. Ne olduğunu, nelerin olacağını sorgularken kendimi Taksim İlk Yardım'da arkadaşıma sarılırken buldum. Gerçekten de arkadaşının başına gaz bombası isabet etmişti ve 2. ameliyattan çıkmıştı. Yoğun bakım odasının önünde beklerken yanda oturan çiftin kim olduğunu sordum arkadaşıma. "Onların da oğlunun başına gelmiş gaz bombası, aynı durumda" dedi. Olayın ciddiyeti tam olarak yüzüme vurmuş, kendime gelmeye
çalışırken bir anda insanlar doluştu hastanenin içerisine. Kapılar kapandı. Koridora çıktık, başı kan revan içerisinde olan bir kadın, nefes alamayan insanlar gördüm.  Gaz bombasının etkisi geçtikten sonra dışarı çıktık ve arka planda hallelujah sesleri duyarken ben uyandım. Bir gece önce bira içtiğim için kendime şaşırdım. Ben uyurken neler olmuştu. Yerlerde boş gaz bombaları, camlar, yırtılmış maskeler, duvarlarda Banksy'nin bile tahtını sarsıcak yaratıcı yazılar, parçalanmış ATM'ler..

Fashion June 2013 Istanbul

Böyle başladı işte benim direnişim. Gezi'de ve İstiklal'de gaz bombalarından super Mario havalarında kaçmalar, doom oynar gibi polisin nereden çıkacağını kestirmeye çalışmalar, counterstrike şeklinde telefonlardan koordinatlar alıp yer değiştirmeler aralarda senelerdir görülmeyen arkadaşlarla ortak noktalarda buluşup strateji oluşturup dağılmalarla dolu bir haftasonu geçirdikten sonra pazartesi oldu ve biz çantalarımızda gaz maskelerimiz, gaviscon dolu şişelerimiz sanki haftasonu boyunca tenis oynayıp martini içmişiz hiçbir şey olmamış havalarında işe geldik. "Üzerindeki ne güzelmiş nerden aldın" cümlesinin yerini ise çoktan "masken ne güzelmiş nerden aldın" cümlesi almıştı. Ama biz hala normal insanlar gibi davranmaya çalışıyorduk.

Yaptığım işi sevmeme rağmen tüm sabah boyunca o sırada ofiste ne aradığımı sordum kendime. Haftasonu gördüklerim, duyduklarım, olanlar o kadar fazla gelmişti ki bir anda gündelik hayata adapte olmak aylarca sınır tanımayan doktorlar örgütünde savaşta yaralılara müdahale edip ertesi gün garanti bankası (baş harflerini bilerek küçük yazıyorum zira benim için kendisi hiç de özel bir kurum ya da isim değildir) veznesine oturmak kadar anlamsız geldi. Gözümün önüne Maçka'da gördüğüm yanmış otobüsler geliyordu. İstanbul bir anda açık hava Bienal'ine dönmüştü ve işin kötü yanı her şey fazlasıyla gerçekti.

Tüm bu kaoslar içerisinde 3 Haziran 2013 Pazartesi oldu. Geceleri insanlar gözaltlarına alınmış, insanlar ölmüş, Beşiktaş'da polis kendinden geçmişti, Akaretler'de polis insanlara yardım etmek isteyenlerin evlerini basıyordu, bilmediğim numaralardan cep telefonuma Beşiktaş'da açılan gizli kliniklerin numaraları dağıtılıyordu, Avukat bir arkadaşım arayıp Sancaktepe'de bir sürü gözaltının olduğunu ama polisin baroya haber vermediği için elinde isimlerin olmadığını bu yüzden de içeriye girip çocukları koruyamadığını

anlatıyordu telefonda çaresizce. Herkes, her şey kontrolden çıkmıştı. İstanbul'da başlayan direniş Ankara başta olmak üzere tüm şehirlere yayılmıştı. Ankara'da bir spor salonuna doldurulan gözaltındaki insanlardan bahsediliyordu. Hangi spor salonu olduğunu bulmaya çalışıyordu insanlar. Avukatları çağırmamışlar ve nerede olduğunu söylemiyorlardı spor salonunun. 

Pazartesi gecesi için iki tane avukat arkadaş kendimizi baronun gönüllü avukatlar listesine yazdırdık. Herkes canla başla uğraşıyordu ve ben de elimden geleni yapmak istiyordum. Uyanmıştım artık ama 1.56 boy 50 kilo tüy siklet bir insan olarak direnişe fiziki açıdan katkıda bulunmaktansa avukatlık kimliğimi kullansam daha iyi gibi gelmişti. Sokaklarda Super Mario modunda koşup kaplumbağaları ezip gaz bombasını engellemeye çalışacağımıza en azından adliyede, polis merkezlerinde Ninja Kaplumbağacılık oynamak biraz daha mantıklı görünmüştü. Pazartesi gecesi saat 01:00 civarında telefonum çaldı. Barodan arıyorlardı. 10 dakika içerisinde burda olmanız gerekiyor dediler.  Benden yarım saat önce evine dönmüş olan arkadaşımla beraber 15 dakika içerisinde barodaydık. İçeride 8-9 tane avukat ve 2 tane stajyer avukat vardı. Telefonlar durmuyordu. Maçka'da bulunan Süzer Plaza'dan 76 kişi gözaltına alınmış ve polis otobüslerine bindirilmişlerdi. Baroya sürekli yakınlarının yakalandığını ama nerede olduklarını soran telefonlar geliyordu. Beşiktaş etrafındaki kliniklerden telefonlar geliyordu polis arabasından dövülerek atılmış olan çocuğa ne yapmaları gerektiğini soruyorlardı. Gece 03:00 gibi barodan 4 avukat Haseki Hastanesi'ne gönderildik. Sağlık kontrolleri başlamıştı çocukların. Dört adet polis otobüsünün içerisinde başlarını cama koymuş uyuklayan yorgun gençler vardı. Bir kaçının ailesi haber almış apar topar gelmişlerdi evlerinden. Çocuklardan bir tanesinin annesi ve nişanlısı nasıl kına gecesinden geldiklerini ve Cumartesi günü düğünlerinin olduğunu anlatıyorlardı şişmiş gözlerle.Polisin durduğu kapıların boş kalan yerlerinden kafalarını uzatıp çocuklarına bakmaya çalışıyorlardı. Bizden önce 6-7 avukat daha gelmiş ve duruma el koymuşlardı. Sağlık kontrollerinin yapıldığı koridora gittiğimiz zaman bir yanda çevik kuvvet bir yanda hırpalanmış, yorgun 8 kişilik grubu gördük. İnsanlarla konuşurken doktorun odasından çıkan bir genç "içerisi ana baba günü" dedi. Anlamadık nasıl yani dedik. Çünkü hepimiz de biliyorduk ki Yakalama, Gözaltına Alma ve İfade Yönetmeliği açık açık "Doktor ile muayene edilen şahsın yalnız kalmaları, muayenenin doktor hasta ilişkisi çerçevesinde yapılması esastır. Ancak,

doktor veya şüpheli, sanık ya da gözaltına alınan kişi, kişisel güvenlik endişesini ileri sürerek muayenenin kolluk kuvvetleri gözetiminde yapılmasını isteyebilir. Bu istek belgelendirilerek yerine getirilir." demekteydi. 4 avukat içeriye girdik ve gerçekten de içerisi ana baba günüydü. Doktor koltuğunda hayatımda gördüğüm en itici insanlardan biri olarak oturan doktor, 2 tane çam yarması güvenlik görevlisi, bir adet ne işe yaradığını anlamadığım barkod basan adam, gözaltına alınan, benim bile kucaklayıp yerini değiştirebileceğim 50 kiloluk bir çocuk vardı. Doktora ne yaptığını sorduğumuz zaman bize "benim can güvenliğim ne olacaaghk" gibi bir ses çıkarttı kendisi. Dayanamadım "şu adama karşı seni bu üçü mü koruyacak gerçekten?" dedim. "Evet" dedi. Öyle net bir evetti ki ben  bile o an bir an için 50 kiloluk çocuğun biz odada yokken doktora Hulk olarak göründüğüne ama biz odaya girdiğimizde geri 50 kiloluk insan formatına döndüğüne inandım. Aldığım kendinden emin cevapla hafiften ürkerek her an Hulk olabilecek olan 50 kiloluk çocuğa baktım ve "helal olsun ne diyim" dedim mağdur doktora. To Be Contunied..