Hastanede tam bir haftayı tamamlamış, gece uykunun en derin anında içeri girip koluma serum takan hemşirelerin ayak seslerine alışmışken günlük kontrole gelen doktorum "yarın akşam çıkabilirsin!" dedi.
Kelimeler boğazıma dizildi. Adeta siyah beyaz bir fransız dramasındaydık ve ekran bir anda aydınlanıyordu. Odanın dışarısından bakan birisi için manzara tamamen şöyleydi: Yeşil-kırmızı kareli pijamalarımla kocaman yatağın ortasında bir kolunda serum takılı ben, yatağın etrafını çevirmiş aile bireyleri, hepimiz minnetle siyah boğazlı kazaklı doktora bakıyoruz. "İyileştim mi yani?" diyorum sevinçle. Doktor: "Teşhis koyulamadı, lenf bezin de bir kaç ay daha şiş kalacak ama tedaviye evde devam edeceğiz" diyor. En ufak yanlışımda kalış süremi uzatabileceğinden korkarak "hm peki yani normal hayata devam edebiliyor muyum bir hafta sonra?" diyorum. "Ne gibi normal hayat?" diyor doktor. "E işte sporlu, hareketli, seyahatli filan" diyorum. "Öyle kolay değil önce kontrollerine geleceksin sonra karar vereceğiz ama çok zorlama kendini" diyor. Sonra ben susuyorum. Sustum çünkü aslında bir kaç gündür güvenmeye başladığım hatta sempatik bile bulduğum (stockholm sendromu?) doktorun bir anda "şaka yaptım ne çıkması kızım, bu odanın artık senin olduğunu söylemeye geldim, sana artık saatte bir serum dayayacağız, sabahları da tam uyumayı başardığın anda içeri "temizliiiik" diye temizlikçileri sokmaya devam edeceğiz, 12 sene daha bizimlesin nihahhahah" demesinden korktum. Velhasıl büyük ihtimalle yarın akşam taburcu olmuş olacağım. Ben kendimi çok iyi hissediyorum. Bacağımda bulunan garip şişlik uzun süre daha benimle olmaya devam edecekmiş, zamanla yok olacakmış. Öksürük, ateş, mide bulantısı, titreme nöbetleri, baş ağrıları gitti. Geriye şimdilik halsizlik ve iştahsızlık kaldı. İştahsızlık bölümünden de çok emin değilim zira bu akşam Vedat Milör'ün Beşiktaş'da yeni açılan Baba Söğüş isimli yerde yemek yemesini izlerken pijamalarla hastaneden kaçarak bol limonlu beyin yemeye gitmeme ramak kalmıştı.
Bu hastalıktan neler öğrendim? Kendime notlar:
1. Bu bir hafta beni iyileştirdi kendime getirdi ama etrafımdaki bir çok insanı da yorgunluktan, hastane kasvetinden derbeder etti. Bir süre sonra şunu farkettim: Hastane odasının kasvetinden ve benim hastalığın verdiği alışılmadık sessizliğim ve huysuzluğumdan bunalan refakatçi kişisi eline telefonu alarak başka bir yakını arayarak kendisine "bu kız burada can çekişiyor, sen neden gelmedin hala?" şeklinde benim üzerimden sitem ederek ek kuvveti yanına çağırıyordu. Benim üzerimden sömürüye bir son vermem lazım.
2. Şaka maka hastane ortamı gerçekten çok korkunç bir ortam. Öncelikle daha önce üzerinde bir sürü insanın son nefesini vermiş olabileceği bir yatakta yatıyorsunuz. Hastalıklı düşüncelerim bu fikri kafamda daha da canlandırmama sebep olarak evden yastık getirtmeme sebep oldu zira hastanenin verdiği yastığa baktıkça kafası yastığa düşerek son nefesini vermiş hastaları düşünüyordum. Neyse ki ilk üç akşam çok hasta olduğum ve halsizlikten kafamı kaldıramadığım için bu düşüncelere rağmen yatakta yatmayı başarabildim. Dördüncü gün durumum biraz daha iyileşmeye başlamıştı ama uykusuzluk daha da saçmalatıyordu; bu sefer hastanede öldüğü zaman üzeri yatağın üzerindeki çarşafla kapatılan insanların olduğu film sahnelerini düşünerek hastanenin verdiği pikeyi de reddettim. Bir psikologa danışmak iyi olabilir.
3. Tüm bu psikoloji ile insanın iyileşmesi gereken bir ortamda her iki saatte bir uyandırılarak serumlar takılması, ateş,nabız,oksijen miktarının ölçülmesi, sabah uykunun en güzel yerinde temizlik görevlilerinin, kahvaltı servisinin odaya dalması çok ama çok yorucu. Gecede 1-2 defa uyandırıyor diye Ahmet'in horlamasına söylenme. Uyku ortamının değerini bil.
4. Bir yatağın ortasında saç baş birbirine girmiş, pijamalarla Ayşen Guruda ile Sıdıka kombinasyonunda bir konseptte hayattan soğumuş bir şekilde yatarken içeriye bir anda ziyaretçilerin girmesi çok komik. Yeni başladığım iş yerinin beni en son gayet şık, süslü bir şekilde görmüş olan şoförünün odaya girerek çikolatayı bırakarak geçmiş olsun dileklerini iletmesi karşısında duyduğum şaşkınlığı anlatmam çok mümkün değil. Kendisine öyle şaşırarak bakmışım ki (beni nasıl tanıdı acaba bu tipimden?" düşüncesiyle) kendisi benim onu tanımadığı sanarak (2-3 defa kendisini yarım saatten daha uzun sürelerle görmüş olmama rağmen) endişe ve tereddütle "ben ofisten şoför ... hatırladınız mı beni?" diye sordu. Oysa ki o ortamda tanınmayacak, hatırlanmayacak tek insan vardı, o da elbette bendim. Olur da bir daha hastanede kalacak olursan bir kuaför, bir stil danışmanı ile anlaş zira kısa zamanda bir sürü eş-dost ile görüşüyorsun ve senin o kadar da doğal hallerini görmeleri gerekmiyor olabilir.
5. Her sabah Nazi kampı gibi kilomun tartılması çok garipti. Ama iddia ediyorum ki ya hastane tartıları fazla gösteriyor ya da antibiyotik ödem yapıyor. Yoksa bu kadar iştahsızlığa bir gram bile vermemiş olmak hayatın olağan akışına aykırı. Bu konuyu incelemeye al. Google: Antibiyotik fazla kilo yapar mı?
6. Süper insanların getirdikleri boyama kitabı ve boyama kalemleri sayesinde onca seneden sonra yeniden keşfettiğin boyama yapma keyfine devam etmem gerekiyor. Her ne kadar annem yatağın üzerinde bağdaş kurarak kendinden geçerek boyama yapan 32 yaşındaki kızına hayretle bakarak "gün geçtikçe küçülüyor, büyümüyor" diye söylendiyse de annenin bulunmadığı ortamlarda hobiye devam et.
7. Geçen gece verilen uyku hapları ve eş zamanlı damardan antibiyotik ve ateş düşürücüler çok ilginç bir gece yaşamamı sağladılar: Hayatımda gördüğüm en gerçekçi rüyalardan biriydi. Hastane Al Haqqani tarafından ele geçirilmişti. Hastanenin cafesine gelen büyük arabalar bizleri hastaneden çıkartarak en yakın Avrupa şehrine ulaştırmakla görevlilerdi ama ben serum takılı olduğu için gidemiyordum ve odada tek başıma kalıyordum. Geceleri yatmadan önce Homeland izlemeyi bir süreliğine durdur.
8. Günlerdir yediğin onlarca antibiyotik, ağrı kesici, sağlıklı yemekler sağlığını yeniden başlattı. Bundan sonra en azından bir kaç ay kendine özen gösterip, dikkat edersen iyi şeyler olabilir. İyi şeyler hissediyorum.
9. Tüm işlerini, güçlerini bırakıp da sıcacık gülümsemeleriyle, birbirinden komik ve özel hediyeleriyle sana koşan, birbirinden güzel mesajlar yollayan, arayan, telaşlanan tüm arkadaşlarına, eşe, dosta çok büyük bir teşekkür borcun daha oldu. Kolay gelsin:) Uzun süre görüşememene rağmen aslında bir telefon, bir mesaj uzakta olduğunu gösteren güzel insanların "yapabileceğimiz bir şeyler var mı? bir şeyler söyle yapalım" mesajlarını , yorumlarını hakedecek ne yaptın otur düşün bulursan bir daha yap. Sonra yine yap. Durma yine yap o yaptığın her neyse.
10. Ahmet iş, ev, hastane arasında koşturmaktan helak oldu. Kendisi ile bir süre uğraşma. Huzur ver. Aynı şekilde bir süre aile bireylerine de bulaşma. Hepsinin sinirleri allak bullak oldu. Birazcık sessiz, sakin ol. Kurabiye filan yap hepsine.
10. Ahmet iş, ev, hastane arasında koşturmaktan helak oldu. Kendisi ile bir süre uğraşma. Huzur ver. Aynı şekilde bir süre aile bireylerine de bulaşma. Hepsinin sinirleri allak bullak oldu. Birazcık sessiz, sakin ol. Kurabiye filan yap hepsine.
11. O değil de teşhis neymiş? Kedi tırmığı olabilir yazıyor raporda ama henüz sonuç çıkmamış. Google: Kedi tırmığı
12. "Hayat ciddiye alınmayacak kadar kısa" sözünü yeniden hatırlaman iyi oldu.
13. Uzun vadeli planlar yapmanın ne kadar komik ve absürd olduğunu yeniden hatırlaman iyi oldu. Bu da sana ders olsun. Pardon bu da sana bir ders daha olsun. Sevgiler. Geçmişten bir Edo.
14. O değil de bu da geçti!
14. O değil de bu da geçti!