Zamanında Urfa'da bir devlet hastanesinde doğuma giren bir kadın görmüştüm: Doğuma şalvarıyla girip aynı şekilde şalvarıyla çıkmıştı. Tekerlekli sandalyede oturuyordu ve gülümsüyordu. Doğum sırasında elektrikler kesilmişti ve doktor apar topar bebeği alabilmişti. Doğum çıkışında kendisine sarılan birileri, uçan balonlar, loğusa şerbetleri getiren ailesi, yakınları yoktu.
Doğum odası balonlarla, şeker köşeleriyle değil kendisi gibi aynı durumda olan yeni doğum yapmış olan 15 kadınla doluydu. Yatağında yastık yoktu çünkü yastıklar hep kapılmıştı. Ağrısı vardı ama başına üşüşen hemşireler ve ağrısını kesecek bir düğmesi yoktu ama o gülümsüyordu çünkü bebeği olmuştu ve hayat güzeldi. İşin ironik yanı; ben doğum yaptığım zaman da uçan balonlarım, başımda kırmızı kurdelem, özel doğum sonrası geceliğim ve ağrım olduğunda basacağım bir düğmem olacak biliyorum. Ben kucağımda bebeğimle etrafa gülücükler atarak doğumun ne kadar zor geçtiğini anlatacağım o kadını unutarak. Aslında her şeyin ne kadar kolay ve basit olabileceğini şımarıkça unutarak dudaklarımı büküp "ağrım var" diyeceğim.
Doğum odası balonlarla, şeker köşeleriyle değil kendisi gibi aynı durumda olan yeni doğum yapmış olan 15 kadınla doluydu. Yatağında yastık yoktu çünkü yastıklar hep kapılmıştı. Ağrısı vardı ama başına üşüşen hemşireler ve ağrısını kesecek bir düğmesi yoktu ama o gülümsüyordu çünkü bebeği olmuştu ve hayat güzeldi. İşin ironik yanı; ben doğum yaptığım zaman da uçan balonlarım, başımda kırmızı kurdelem, özel doğum sonrası geceliğim ve ağrım olduğunda basacağım bir düğmem olacak biliyorum. Ben kucağımda bebeğimle etrafa gülücükler atarak doğumun ne kadar zor geçtiğini anlatacağım o kadını unutarak. Aslında her şeyin ne kadar kolay ve basit olabileceğini şımarıkça unutarak dudaklarımı büküp "ağrım var" diyeceğim.
Bugün Suriyeli mülteci bir çocuk gördüm: Elinde iPadi yoktu, ailesi kendisini parka değil yardım almak için toplanılan bir yere getirmişti. Ama o mutluydu, yere atılan kağıt parçalarını topluyor sonra onları fırlatıp etrafına gülücükler saçıyordu. Sonra yoruldu, sıkıldı önce annesinin kucağına tırmandı sonra rahat edemedi yere indi ve poposunu havaya kaldırarak yerde uzun süre öylece kaldı. Ne bağırdı ne ağladı. Sadece durdu. Sonra başını kaldırdı, gözgöze geldik ve gülümsedi. İşin ironik yanı ben biliyorum ki; kendi çocuğum olduğunda emziği yere düştüğü zaman o emziği çöpe atacağım mikrop kapmasından korkarak, yaşıtlarının iPadi var ama onun yok diye ağladığında "acaba alsak mı çocuk mutsuz" diye düşüneceğim. Aslında çocukların kirlenebileceğini, gülümsemelerinin pahalı oyuncaklara bağlı olmadığını unutup ağlamasın, eksik kalmasın diye istediği oyuncağı alacağım.
Aslında belki de bazen rahatlığımızla ve elimizde olan imkanlarla hayatımızı zorlaştırıyoruz. Çok basit olabilecek şeyleri kendimiz güzelleştirdiğimizi sanarak çok daha zor hale getiriyoruz. En ufak bir şeyde umutsuzluğa kapılıp en basit olaylarda çıkmaza düşüyoruz. Çünkü biz çok rahat yetiştirildik ve aslında asırlardır en kolay olan şeyleri imkansıza yakın hale getirmeyi marifet bildik.
Geriye ise sızlanmalar, söylenmeler ve iPadinin şarjı bittiği için bağırarak ağlayan çocuklar ve unutmayı, görmezden gelmeyi çok iyi başarabilen yetişkinler kaldı.
