Teşekkür Ederim Babam

Kendi kendine hayatını kotarmaya çalışan köylü bir çocuğun gün gelip de bir kız çocuğunun kahramanı olacağını kim bilebilirdi ki. 

10. yaş günümdü; sağanak yağmur vardı. Hepimiz evdeydik, sen yoktun. Akşam üzerine doğru sırılsıklam içeriye büyük bir gürültüyle girdin; kapıdan içeriye senden önce pembe bir bisiklet girmişti. "Doğum günü hediyen bu" demiştin bana gülümseyerek. Hayal kırıklığıyla sana "ama ben pembe sevmiyorum ki" demiştim. Sen "başka rengini de alırız" demiştin. 

20 yaşındaydım; ilk trafik kazamı yapmıştım, o anın şokuyla olay yerinden seni arayıp sana "baba arabam gitti!" demiştim. Sen "ben yenisini alırım kızıma, sen iyisin ya" demiştin. 

Seneler boyunca seni ne çok korkuttum di mi? 

13-14 yaşlarında başka bir eve taşınıyorduk, ben hızla balkona koşmuştum, ayağım tökezlemişti. Sen bağırmıştın. Bağırmanın şokuyla yere oturup ağlamaya başlamıştım. Yanıma gelip bana sarılmıştın "sana bir şey olursa ne yaparım ben?" demiştin. Anlamamıştım o zaman ve yine sana küsmüştüm.

Bu yazı sana 60. yaş günü hediyesi babam. Bilirsin sabırsızımdır. Hediye saklamayı hiç beceremem. Dört gün öncesinden olacak bu hediye ama asıl hediyene kadar biraz oyalamış olurum seni diye düşündüm:) 60 yaş kolay değil öyle tek bir yazıyla geçiştirilmez. 

Bu yazı biraz duygusal, biraz absürd birazsa şımarık kız güzellemelerinden oluşacak muhtemelen uyarıyorum. Ama bir tane de itiraf olacak:

O korkunç olayı yaşadıktan bir kaç gün geçtikten sonra sen yanıma gelmiştin; ellerin titriyordu, bir elinde bir bardak su diğer elinde ise doktorun verdiği antidepresan vardı. O gün son defa almıştım senden o antidepresanı. Sonra kendi kendime "babam beni bunun için büyütmedi" demiş, bir daha da antidepresan almamıştım. Bazen insanlar soruyorlar; "antidepresansız nasıl oldu, gerçekten kullanmadın mı?" diye, benim aklıma senin titreyen ellerin geliyor içimde bir şey cız ediyor ve gülümsüyorum. Bana güçlü olmayı öğrettiğin için teşekkür ederim babam. 

Sahi nasıl yapabildin? Nasıl hayatımın her anında dünyanın neresinde olursam olayım bana ulaşmayı başarabildin? Nasıl tüm şımarıklıklarıma, tüm kaprislerime, tüm zorluklarıma tahammül edebildin? Nasıl bana güç verdin hep? 

Hatırlıyor musun; Beş-altı yaşında uzun zaman sonra seni görmeye İngiltere'ye gelmiştik. Havaalanında bizi bekliyordun. Kollarını açmıştın; ben tedirginlikle sana gelmiştim. 

13-14 yaşındaydım bu sefer ben bir kaç haftalığına İngiltere'ye gidiyordum. Pasaport kontrolünden geçerken arkamı dönüp sana bakmıştım. Sen kollarını açarak bana uzaktan "seni bu kadar seviyorum" demiştin. Bana birey olmayı öğrettiğin için teşekkür ederim babam. 

Dünyayı gezmeme izin verdin; "ben kızımı askere bile gönderirim" dedin. Her türlü hep arkamda kocaman bir destektin. Sana yapmak istediğim garip şeyleri anlattığımda bana; "ne yaparsan yap yeter ki en iyisini yap ve mutlu ol" dedin. Öyle ki dünyanın bir ucunda abuk bir çiftlikte yaşadığımda bile telefonda bana "kızım buralarda da tarla vardı bilsem ben seni götürürdüm" dedikten sonra "hadi gel de anlat" diyerek gülümsedin.  Bana hayallerimin peşinden gitmeyi öğrettiğin için teşekkür ederim babam. 

17 yaşındaydım ve bir hafta sonra bir seneliğine yurtdışına gidiyordum. Bir gece "bu gece dışarı çıkıyoruz!" dedin. Beni, Seren'i ve Ulviş'i sahile götürdün. İçebileceğimizi söyledin bize. Biz de içtik:) Geri dönüş yolunda bağırarak şarkılar söylüyorduk birisi pencereden "saat kaç biliyor musunuz? Susun!" diye bağırdı. Sen arkamızdan "gençler eğleniyorlar karışmayın!" dedin gülerek. Ertesi sabah hayatımın ilk akşamdan kalma deneyimiyle uyandığımda bana "gittiğin yerde içerken dikkat edersin artık herhalde" diyerek suyu uzattın gülümseyerek. Bira cenneti Belçika'ya bir seneliğine giden 17 yaşındaki bir ergene verilebilecek en ideal dersi vermiştin bana. Bana içmeyi öğrettiğin için teşekkür ederim babam:) 

Hani çocukluğum boyunca beni hep kitapçılara götürürdün; ben sana "hangisini almam lazım?" dediğimde sen bana "gez-dolaş istediğini al kötü kitap olmaz!" derdin. Ben kucağıma sığabilen tüm kitapları toplar, çok da paranın olmadığını bilmeden şımarıkça kasaya gelirdim. Sen gülümser cebinden kırışmış paralarını çıkartır, kendi aldığın bir kaç kitabı bırakır benim kitaplarımı alırdın. Sonra dolmuşta aldığımız kitapları okuyarak sessizce eve dönerdik. (Muzaffer İzgü-Yumurtadan Çıkan Öğretmen, Goriot Baba, Fareler ve İnsanlar....) İşte bunlar hep seneler geçtikçe flashbackler halinde aklıma gelen ve sabrına hayran bırakan anılar. Bana kitapların değerini öğrettiğin için teşekkür ederim babam. 

Annem anlatıyor; çok ufakken bir gün sana küsüp koca popomu sallayarak odama gidip kapıyı çarpmışım. Sen anneme dönüp "böyle mi olacak acaba hep?" demişsin. Annem diyor ki seneler boyunca değişen tek şey popomun büyüklüğü olmuş:) Pis kaprislerime sabırla tahammül ettiğin için teşekkür ederim babam. 

Annem bana hamile kaldığında seni aradığında tüm maddi sıkıntıları, yaşınızın gençliğini, halihazırda dokuz aylık bir bebeğin olmasını umursamayıp anneme "yapalım hem kız çocuk olur belki!" demişsin. Ben bunu çok uzun seneler sonra annemin sana esprili bir şekilde "yapalım belki kız olur dedin al işte sana kız uğraş bakalım" dediğinde öğrendim:) Valla iyi olmuş iyi ki yapmışsınız:))))) Benim doğmamı istediğin için teşekkür ederim babam. 

Düğün günümde ben gelinliğimle evin kapısının arkasında dururken ve herkes kapıdan çıkmamız için bizi beklerken ortalarda yoktun, bi ara hızla önümden geçip tuvalete girdin bir süre sonra kırmızı gözlerinle sen geldin. Titreyen ellerini saklamaya çalışarak kolunu uzattın; ben koluna girdim. Evimizin kapısından çıkıp beni Ahmet'e verdin ellerin titreyerek ama gururlu... Bana destek olduğun için teşekkür ederim babam. Ama en önemlisi de "ben kızımı kimselere vermeyeceğim, o hep benim dizimin dibinde oturacak" sözünün arkasında durmadığın için teşekkür ederim babam:)

Düğünde sana süper baba şarkısı ile sürpriz yaptığımda 300 insanın önünde ağlamaktan utanmayan bir baba olduğunu gösterdin yine. Benim hayatımın en özel anlarından birisiydi. Duygularını göstermenin kötü olmadığını bana öğrettiğin için teşekkür ederim babam. Çocukluğumda olduğu gibi parmaklarımın ucuna kalkıp sana sarıldığım zaman aslında sadece ben değil tüm çocukluğum sarılıyordu sana. Pembeyi sevmiyorum diye surat asan Eda'nın özürü, seni defalarca korkutan kızın af dilemesi, benim hayatımın teşekkürüydü o sarılma. 

En komik en ufak başarılarımda dahi bana hep "seninle gurur duyuyorum prensesim" dedin. 32 senedir gerçekten seni gururlandırabilecek bir şey yaptım mı bilmiyorum. Ama yaptıysam da hiçbiri seni korkuttuğum anları telafi edemez bence. Bana kendime güvenmeyi öğrettiğin için teşekkür ederim babam.  

Biliyorum anlatmayı hiç sevmezsin ama ben biliyorum; insanlar için neler yaptığını, onlarca insanın hayatında katkın olduğunu biliyorum. Ben 14-15 yaşlarındaydım, sanırım annem rahatsızlanmıştı ve biz geç saatte nöbetçi eczane arıyorduk. Uzak bir semtte bulduğumuz eczanede bebekli genç bir çift vardı. İlaçları alamıyorlardı. Sen sessizce ilaçlarını almıştın. Ben o bebeğin babası ile hala iletişimde olduğunu ve ona iş bulduğunu bu yaz öğrendim. Hala o işte çalışıyormuş, bebek büyümüş, hepsi mutluymuş... Bana insan olmayı öğrettiğin için teşekkür ederim babam. 

İyi ki doğmuşsun, iyi ki hayatımdasın, iyi ki babamız, dedemiz, amcamız, Şahap'ımız, Şabettin'imiz olmuşsun:) Bunca yıl sabırla öğrettiğin, kahkahalarla yaşattığın her şey için çok teşekkür ederim, ederiz. İyi ki varsın babam.

Dip not: Ben küçükken bana "sen evlensen de yaşlansan da benim hep prensesim olarak kalacaksın kraliçem olmayacaksın" derdin. Her ne kadar yaşım artık kraliçe yaşı olsa da:

İmza: Prensesin 

Çok dip not: Bu arada sanma ki geçen yaz annem telefonu kapatmayı unuttuğunda senin "bu çocuk çok sabırlı valla iyi idare ediyor bizimkini" dediğini duymadım! Bu da başka bir yaş gününün konusu olsun!