Hani şimdi sen tüm hayatın ufacık bir puzzle parçası olduğunu sanıyorsun ve her şeyi o parçada arıyorsun ya işte bu yazı sana o işlerin öyle olmadığını anlatmak için yazıldı.
Ben de 15 yaşında oldum. Çok uzun seneler önce Mersin'de deniz kenarında bir evde kendi ufak puzzle parçasını bulmaya çalışan bir kız çocuğuydum ben de.
Sabahları aynaya baktığımda tek derdim popomun büyüklüğü, basenlerimin diğer kızlar gibi gibi ince olmaması olurdu.
Okula gittiğimde beni neşelendiren şey herkesin bana selam vermesi, herkesin beni tanıması olurdu. Bir kişi beni görmezden gelerek geçse bunu kendime dert eder, sebebini araştırırdım. Sebebini bulamazsam o kişiyi kara listeye eklerdim.
Akşam eve döndüğümde az ödevim varsa dünyalar benim olurdu. O zamanlar internet çok büyük lükstü. Ödevim yoksa ve hava güzelse arkadaşlarımla sitede oynamaya iznim olurdu. En büyük endişem aşağı inmesi için aradığım arkadaşlarımın annelerinin izin vermemesi ya da evde olmamaları olurdu.
Akşam yemeği saatinde en büyük beklentim sofrada et olmaması olurdu. Sonra gece olur ve ben tamamladığımı sandığım sanal puzzle ile uyuyakalırdım.
Keşke o zamanlar birisi benim kulağıma "senin hayat sandığın şey puzzleın en ufak parçası, tüm yap-bozu doldurman lazım ve sen hala elinde ufak bir parçayı sımsıkı tutmuş bırakmıyorsun" deseydi. Demediler.
Ben kendi puzzleımı yarım yamalak yapmaya çalıştım. Elimde tuttuğum o parçayı bir kenara bırakıp diğer parçaları bulmaya çalıştım. Yirmili yaşlarımda kendime en güvendiğim anlarda puzzleımı tamamladığımı sanarken puzzle şiddetli bir rüzgarla masadan düştü, tüm parçaları yerlere dağıldı. Ben yine baştan başlamak zorunda kaldım. Ve biliyor musun bu defalarca oldu.
Sana çok kötü bir haberim var; önce şu an elinde sımsıkı tuttuğun o parçanın puzzleının en ufak parçası olduğunu göreceksin daha sonra, seneler sonra sen tam tamamladım sanarken puzzleın dağılacak, günlerce, aylarca hatta yıllarca uğraşarak tekrar birleştirdiğinde bir parçanın kaybolduğunu göreceksin, çaresizce arayacaksın...
Hayatın hep o puzzleın parçalarını birleştirmeye çalışarak geçecek. Yeter ki sen tek bir parçayı sımsıkı kavrayıp tüm puzzleı unutma, puzzle dağıldığında gülümse, tüm parçaları kucağına doldur ve kaybolan parçaların olabileceğini düşünmeden, sabırla yeniden yapmak için masanın başına otur.
Ben kendi puzzleımı hala tamamlayamadım. Ama en güzel parçaları (sen de o parçalardan birisin) doğru yerlerine koymayı başardım. Bu tam 32 senemi aldı. Bu sefer akıllılık ettim, yere düşerlerse kaybolmasınlar diye de hepsini tek tek yapıştırdım. Ee bu da onca senenin deneyimi. (Unutma: Hatalar yaparak öğreniyorsun, bazı hatalar ne kadar büyük olursa sana bıraktığı deneyimleri de o kadar doğru ve unutulmaz oluyor.)
Ben puzzleımı tamamlayabildiğim zaman arkamda rengarenk koskoca bir hayatın resmini bırakmış olacağım.
Kolay gelsin küçük kız. Bulamadığın parçalar olursa ben hep burdayım sakın unutma. Sana parçaları veremem ama o parçaları bulabilmen için seni yönlendirebilirim. Olur mu?