Hayatta en sevdiğim şeylerden birisi yağmurlu havalara uyanmak. Bunu bir de kendi evimde (tercihen sevdicekle) yaptığım zaman dünyanın en keyifli insanı ben oluyorum. Eğer o gün yapmam gereken şey ertelenebilir birşeyse hemen erteliyorum. Yağmurlu havada evde olmamak bana yağmuru boşa harcamak gibi geliyor. Onca damla, onca şimşek, gökgürültüsü evdeyken sihirli bir hale geliyor.
Bu sabah yağmura rağmen evden çıktım. Uzun zamandır bir türlü göremediğim, hayatın koşuşturmasında "mutlaka görüşelim" diyerekten araya koskoca beş ayı soktuğum aslında beş günde bir görüşülse bile yetmeyecek olan arkadaşımla buluşmak için yağmurlu bir öğleden sonra keyfini feda ettim. Değeceğine emindim. Öyle de oldu.
İstanbul'un yağmuru ve cuma gününü bahane ederek trafiği kilitlediği ılık bir kış günüydü. Islanmaya aldırış etmeden (yağmurda şemsiye ile yürümeye başladığım gün artık sorumluluk sahibi ciddi bir yetişkin olduğumu anlayıp kooperatife girmeyi düşünüyorum) dolmuş bekledim. Gelen dolmuşun ön koltuğuna oturur oturmaz pişman oldum zira biraz sonra dolmuş dolacak ve kapıyı açarak yanıma oturan kişi benim şoför ile kolkola yola devam etmeme neden olacaktı. Öyle de oldu. Normalde planım iskelede inip yağmurun keyfini vapurun iskelesinde çıkartarak karşıya geçmekken duran trafiğin ve özel alanımı istila eden şoförün ve yanımda oturan huysuz teyzenin etkisiyle kendimi metrobüs durağında dolmuştan dışarı attım.
Metrobüse yürürken müziğimin durduğunu farkettim. Müziği düzeltmek için telefonuma bakarken arkamdan bir ses duydum: "allah kazasız belasız yaşlanmayı nasip etsin". Bir kaç adım daha attım cümleyi duymuş ama dinlememiştim. Cümleyi bir daha düşünerek söyleyen kişiye geri döndüm. Yerde oturmuş mendil satan 70li yaşlarında yaşlı bir teyzeydi. Cümleyi bana söylemişti. Cebimden çıkarttığım bozuklukları kendisine verdim, poşetinden bir adet mendil aldım, gülümsedim.
Arkamdan dualarına devam etti. Bense söylediği cümleye takılmıştım "allah rızası için" değil. Benim kazasız belasız yaşlanmamı dilemişti. Ne kadar büyük ve ne kadar samimi bir dilekti: Böyle bir dileği benden kırk yaş büyük birisinden, ıslak zeminde oturmuş mendil satan birisinden duymak canımı acıttı.
O, kazasız belasız yaşlanamamıştı. Kimbilir başından ne kazalar ne belalar geçmişti ki o yaşta orada mendil satıyordu. "Kazasız" ve "belasız"; bol paralı, iyi kariyerli, çoluklu çocuklu, evli, seyahatli, mallı mülklü değil. Kazasız ve belasız yaşlanabilmek çünkü nihayetinde aslında o çok ciddiye aldığımız hayatta her gün kazalardan, belalardan kaçarak hayatta kalmayı başarıyoruz. İşin komik yanı koşuşturmalar, sorumluluklar, kavgalar arasında bunun farkına varamıyoruz. Günün sonunda kazasız, belasız o günü atlattığımız için sevineceğimize iş yerinde yaşanan problemlere üzülüyoruz, banka hesabında az paranın kalmış olmasına geriliyoruz, kilo veremediğimiz için surat asıyoruz.
Hayat aslında kaza ve bela ihtimalleriyle her sabah yeniden başlıyor. Hayatı 15 saniyede değiştirebilecek bir kaza ya da bela aslında hep bir köşeden bize göz kırpıyor. Biz farkında olmadan, kaza veya bela istisnaymış gibi gündelik telaşımıza devam ediyoruz.
Halbuki çok da imkansız değil gergin bir şekilde toplantıya giderken bir trafik kazası geçirip ertesi güne engelli bir insan olarak uyanmak ve o hayata alışmaya çalışmak.
Bankada kira yatırmak için söylenerek sıra beklerken çok sevdiğiniz bir insanın zamansız ölüm haberini almak sonrasında ansız ölüme alışmaya çalışmak olası. İnanmazsanız hayatı bir saniyede, bir dakikada, bir gecede, bir günde değişen insanlara sorun. (Hepinizin etrafında vardır o insanlardan; hani kendisine sormaya çekinip arkasından "çok trajik hikayesi var valla nasıl ayakta kalıyor hala şaşıyorum, sen biliyor musun ne olmuş ona aa duymadın mı, dur anlatayım" diye konuşulan, hikayesi kendisinden önce odaya giren insanlardan bahsediyorum).
Hayatı fazla küçümsemeyin; hayat dediğin kazalarla belalarla bir anda değişerek sizi alt üst edebilecek kadar saçma ve gerçek. Kendinize gelin. Şımarıklığı bırakın. Saçmasapan şeyleri kendinize dert etmeyi de kesin. Kazasız ve belasız yaşlandığınız her gün mutlu olmak için bir nedeniniz olduğunu bilip gülümseyin, gülümsetin.