Kendinizi insanlara anlatmak için uğraştığınız zamanlar oluyor mu? "Hayır ben öyle demek istememiştim" dediğiniz zamanlar "evet teşekkür ederim beni anladığın için" dediğiniz zamanlardan daha fazla mı? "Gerçekten öyle düşünmedim, lütfen dinle beni" dediğiniz zamanlar "evet ben de aynen bunu söylemek istedim sana" dediğiniz zamanlarla yarışıyor mu?
Yanıtınız evetse aynı dertten muzdaribiz. Ben de kendini anlatamayanlar kabilesindenim. İnsanların hakkımda ne düşündüklerini umursamaz gibi davransam da aslında umursuyorum. Hiç benimle ilgisi olmayan bir sıfatın bana yakıştırıldığını duyduğum zaman önce gülümsüyorum, dalga geçiyorum ama gece yatmadan kafamda her tür olası yanıtı, olası savunma cümlelerimi düşünerek uyuyakalıyorum sonrasında.
Size ne oldu peki? Ben hiç böyle değildim. Sonra bir gün büyüdüm ve yetişkin oldum.
Hayatın zorluklarıyla başetmeye çalışan ama başetmeye çalışırken o bildiğiniz
yetişkinlerden oldum ben de. Oysa ki hayallerim vardı; bir gün bir baloncunun tüm balonlarını satın alacak sonra da o balonlarla gökyüzüne
çıkacaktım, uçacaktım. O balonlar beni hiç bilmediğim bir ülkeye
götüreceklerdi. Herkes balonlarla gelen çocuk diye tanıyacaktı beni.
Şaşıracaklardı. O zamanlar ne balonların patlayabildiklerinden haberim vardı ne bir insanın ayaklarının yerden kesilmesi için balonların yeterli
olmadığından, ne de sözcüklerin balonları patlatabildiğinden...
Sonra biraz daha büyüdüm. Hep ayaklarımın yerden kesilmesini istedim durdum. İnsanlara güvendikçe hayatım güzelleşecek ve ben bir sevgi çemberinde yaşayacaktım. Uçmam için patlamayan balonlar verecekti insanlar bana. O kadar kolay değilmiş o işler. Aksine ben kırıldıkça kırıldım, güven duygumu kaybettikçe kaybettim. Sessizleştim. Haksızlığa uğradım, iftiralar atıldı, yapmadığım, yapamayacağım şeylerle suçlandım ki bu muhtemelen her yetişkinin başına gelebilecek bir şey değildi. İnsanların patlamayan balonlar vermesini bırakın, balonlarımı patlattılar.
Ama
ben hiçbirini yapmamıştım, söylememiştim, düşünmemiştim. Ben sadece kendim olmaya çalışırken, balonlara
takılıp gitmek için “güven” kavramını kullanırken o balonlar hep patladı ve ben
yere düştüm. Hatta sonrasında baloncu gelip bana kızdı. Parasını istedi.
Veremedim. Dudaklarımı bükerek gözlerim dolu dolu baktım sadece. Dizlerim yara bere içinde kalmıştı düşmenin
etkisiyle, bileğim kırılmıştı ama kimse görmüyordu. Baloncu benden saçmasapan
bir talepte bulunuyordu ve benim anlatmaya gücüm yoktu. Anlatmamam lazımdı çünkü anlatırsam baloncu başka çocuklara balon vermezdi. Balonsuz bir dünya ise korkunç olurdu!
Pek çok kez haksızlığa uğradım ama haksızlığa uğramanın
getirdiği alışkan agresiflikten dolayı haksızlığa uğramam haksızlık gibi
görülmedi. Haketti dediler. Kendi tezleri ve kalıplarıyla cümleleri, kötü düşünceleri meşrulaştırdılar. Aslında hiç haketmedim. Sadece kendimi anlatmaya çalışıyordum ama insanların ön yargıları, kalıpları, egoları beni de görünmez bir çerçeveye sokmuştu ve ben o çerçeve içinden kendimi savunuyordum. Çoğu zaman da susmayı başardım. İnsanlara kendimi anlatmayı başaramadığımı ve konuşmamın başka insanlara zarar vereceğini gördükçe susmayı öğrendim.
Yeterince hayal kırıklığına uğradıktan, hayatımda vazgeçilmez sandığım bir sürü insandan vazgeçebildikten sonra duymazdan gelmeyi de öğrendim. Artık sadece
kulaklarımı kapatıyorum. Kendi bildiğimi yapıyorum.
Tepkisizliğimden zevk almaya başladım. Oysa ki her şeye tepkiliyim. Yüzüme gülen arkamdan konuşan, "delidir ne yapsa yeridir" diyen, kendi kalıplarına beni sığdıran herkese tepkiliyim. Anlatacaklarımı anlatamadığım için tepkiliyim, "neden öyle dedin benim hakkımda?" diyemediğim için tepkiliyim, "iyi de ben senin arkadaşındım, ne gerek vardı o cümleye?" diyemediğim için tepkiliyim. "Gerçekten öyle mi olduğunu sanıyorsun?" diyemediğim için tepkiliyim. "Neden?" diye soramadığım için tepkiliyim.
Zamanla insanın içinde tuttuğu tepkinin dışarı çıkmadıkça sorun olmadığını
düşünmeye başladım. Kendimi kandırıyordum aslında. Çünkü aslında ben hiçbir zaman tepkimi göstermemeyi başaramadım. Hayatımda kaybettiğim insanların gidişleri hep tepkimi göstermemeyi becerememekten kaynaklandı. Konuşmak, aklıma ne geliyorsa söylemek uzmanlık alanım oldu. Çocukluğum boyunca
babam tarafından söylediklerimi elekten geçirmeden söylemekle eleştirilirdim. Çok doğru bir eleştiriydi. Ne beynimde ne bünyemde o elek hiç olmadı, olamadı. İyi ya da
kötü ne olacağını, nasıl görüneceğimi düşünmeden konuştum durdum. Gemileri yakmak,
köprüleri atmak konularında profesyonelleştim. İlişkiler,
arkadaşlıklar, iş hepsi için geçerliydi bu. Hissettiğim gibi konuştum,
hissettirildiği gibi yaşadım, ve düşündüğüm şeyi eninde sonunda yaptım.
Geçmişe bakmayı uzun süre önce bıraktım. Aslında geçmişe bakmayı değil geçmişi görmezden gelmeyi öğrendim. Bugünü yaşarken de insanlara tüm yüzsüzlüğümle güvenmeye devam ettim. Yeni arkadaşlıklar, yeni dostluklar kurmaya çabaladım durdum. Ama sözcükler balonlarımı yine patlattılar. Olsun. Ben yine yara bere içinde susmaya devam edeceğim çünkü balonsuz bir dünya korkunç olur!
